Paludarium – gatunek wiwarium, akwaterrarium lub terrarium o wysokiej wilgotności powietrza, przeznaczonego do hodowli roślin i zwierząt bagiennych czy też pochodzących z deszczowego lasu tropikalnego – głównie płazów ewentualnie żółwi błotnych. Określenie paludarium pochodzi od łacińskich słów palus (trzęsawisko, moczary) i arium (nieczynny pojemnik).
Paludarium to zwykle nieczynny zasobnik wspominający terrarium, obejmujący ziemię i zbiorniki wodne, chłopiec na posyłki celom estetycznym ewentualnie uprawie roślin. Jest rodzajem wiwarium, a często uważane jest oraz za forma akwaterrarium.
Ze względu na zróżnicowany biotop paludarium mogą w poprzednio mieć miejsce różne rodzaje flory i fauny. Z reguły hodowanymi rodzajami zwierząt są płazy, ryby natomiast gady, jednakowoż niektórzy hodowcy trzymają w nich chociażby owady i ptaki. Do hodowli w warunkach panujących w paludarium w najwyższym stopniu nadają się gatunki zwierząt występujące w środowisku wodno-lądowym, na mokradłach, bagnach bądź namorzynach.
Roślinność hodowana w paludariach to zwykle gatunki występujące dokładnie tak w środowisku wilgotnym czy też wodno-lądowym. Paludarium pozwala dowieść otoczenie, jakie powstaje na pograniczu wody i lądu. Przestrzeń ów, znany jako strefą przejściową bądź ekotonem, jest romantyczny i najrozmaitszy przy względem zamieszkujących go gatunków. Na tym swoistym pograniczu wolno spotykać zarówno gatunki typowe na rzecz lądu i wody, podczas gdy również te, które upodobały sobie to unikatowe otoczenie i występują jedynie w jego obrębie.
Zobacz też
Przypisy
Źródła
Kategorie: Akwarystyka • Terrarystyka
Varanus timorensis
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
waranowate
Rodzaj
Varanus
Gatunek
Varanus timorensis
Nazwa systematyczna
Varanus timorensis
(Gray, 1831)
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Varanus timorensis – klasa gada z rodziny waranowatych.
Opis
Jest to wąski waran osiągający część 20-28 cm.
Występowanie
Występuje w Indonezji na wyspach Timor, Sovu, Rote, Samoa; w południowej Nowej Gwinei i w Australii.
W niewoli
Varanus timorensis jest hodowany w terrariach.
Kategorie: Waranowate • Terrarystyka
Żółw żółtolicy
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
żółwie
Rodzina
żółwie błotne
Rodzaj
Trachemys
Gatunek
żółw ozdobny
Podgatunek
żółw żółtolicy
Nazwa systematyczna
Trachemys scripta troostii
(Holbrook, 1836)
Żółw żółtolicy, żółw żółtouchy (Trachemys scripta troostii) – podgatunek żółwia ozdobnego (Trachemys scripta) z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi błotnych.
Opis
Karapaks opływowy i spłaszczony z nieznaczną stępką barwy oliwkowo-zielonej do niezupełnie czarnej u niektórych starszych żółwi. U młodych osobników zbroja i skóra ma barwa od żółto-zielonego do ciemnozielonego. Po bokach zielonej głowy występują rozszerzające się do tyłu żółte paski. Palce stóp łączy membrana pławna. Samce są zwykle mniejsze od samic i mają dłuższe i grubsze ogony a mają dłuższe pazury.
Rozmiary
Długość karapaksu do 30 cm.
Biotop
Większe zbiorniki ze stojącą wodą.
Występowanie
Meksyk, USA, Gwatemala, Belize, Honduras, Salwador, Nikaragua, Kostaryka, Panama, Brazylia, Kolumbia, Wenezuela, Indochiny, Japonia
Pokarm
Pokarm nie przypuszczalnie być szary. Żółwie żywią się rybkami (np. gupiki, mieczyki itp.) żywymi ślimakami (przed chwilą oskorupione), dżdżownicami, rurecznikami, larwami ochotek, a poniekąd rozwielitkami i innymi drobnymi skorupiakami. Żółwiom przypadkiem być również podawany nieżywy żarcie wstrętny w postaci małży, krewetek, ryb słodkowodnych i morskich. Często w domowej hodowli niedoświadczeni hodowcy podają żółwiom wołowinę, serca wołowe, ciało indycze i nerki wołowe. Jest to podniosły żywieniowy błąd. System żółwia nie jest dopasowany do trawienia tego rodzaju pokarmów, długotrwałe ich podawanie przypadkiem ująć do nadmiernego wzrostu, alias w efekcie do krzywicy i do poważnych chorób nerek i wątroby i zatłuszczenia. Przeto w domowej hodowli mięsa ssaków i ptaków żółwiom się nie podaje. Dostępne w handlu różne rodzaje pokarmów na rzecz żółwi powinny wyznaczać zaledwie rozrzedzony domieszka. Na nieszczęście, takie granulaty są błędnie zbilansowane i częste ich podawanie przypadkiem zawrzeć do nadmiernego wzrostu, w efekcie do krzywicy. Pożywienie muszą przełykać w wodzie, dlatego że z powodu braku języka nie mają kiedy go przesuwać.
Behawior
Zimuje w mule na dnie zbiorników wodnych. Podczas gdy wygrzewa się w słońcu przyjmuje charakterystyczną pozycję rozkładając w szerokim zakresie odnóża przednie a tylne do tyłu z odwróconymi podeszwami do góry.
Rozmnażanie
Gody odbywa wczesną wiosną. Samica składa od maja do lipca do dołka w ziemi zwilżonego moczem 4-23 klejnoty rodzinne dwaj bądź trzy rózgi w sezonie. Młode wylęgają się po 2 do 2,5 miesiącach między lipcem a wrześniem i mierzą ok. 2,5 cm. Jeśli wykluwanie się nastąpi późną jesienią, młode mogą przezimować w gnieździe i ukazać się z niego wówczas na wiosnę.
Zobacz także: festiwal zagadnień z zakresu biologii
Kategorie: Terrarystyka • Żółwie błotne • Gady Ameryki Północnej • Gady Ameryki Południowej
Gekon żmijowy
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
gekonowate
Podrodzina
Gekkoninae
Rodzaj
Teratolepis
Gatunek
gekon żmijowy
Nazwa systematyczna
Teratolepis fasciata
(Blyth, 1854)
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Gekon żmijowy (Teratolepis fasciata) - jakość jaszczurki z rodziny gekonów, niespotykany oficjał rodzaju Teratolepis.
Spis treści
//
Wygląd
Niewielki gekon osiągający statystycznie 8 cm długości. Pióra trójkątna, oczy bez powiek z pionową źrenicą. Chwost słusznej postury, grzbieto-brzusznie spłaszczony. Grań szaro - brąz. W pobliżu ciała biegną ciemniejsze pręgi po tenże sam chwost. Poprzecznie do nich biegną jaśniejsze pręgi również od głowy po tenże chwost. Mięso pokryte drobnymi łuskami. Palce bez przylg zakończone pazurkami.
Rozmiary : Dorasta do 10 cm
Rozciągłość życia : Żyje ok. 8 lat (max. 10)
żywność : Brutalny (świerszcze, karaczany, szarańcza)
Rezolutny : Jaszczurka aktywna w nocy
Dymorfizm seksualny : Widomy po czasie 3-4 miesięcy od wyklucia
Rozciągłość występowania
Można go spotykać na niewielkim obszarze w południowo-wschodnim Pakistanie. Występuje na suchych, skalistych terenach.
Zachowanie
Jak wszystkie jaszczurki, płochliwa tymczasem nie z trudem ją utemperować. Z uwagi na monety mięso powinno się być ostrożnym biorąc ją na grabula. Nie jest agresywna. Jest dozwolone ją utrzymywać z innymi gatunkami chociaż jest to niewskazane.
Pożywienie
Żywią się drobnymi bezkręgowcami. Ćmy, muchy, mniejsze motyle, niewielkie świerszcze. W trakcie hodowli należałoby gdy najobficiej urozmaicać posiłek. Owady z odłowu mogą wnosić pasożyty, bakterie, grzyby azaliż roztocza. Wypada pomnieć o dodatkowych witaminach.
Terrarium
Terrarium najlepiej typu wertykalnego (wysokie) ze względu na wspinaczkę. Wentylowane. Optymalne proporcja 40×30x20 cm na rzecz 2 samic i 1 samca (długość/głębokość/wysokość), jednak im większe tym w wyższym stopniu komfortowo będą się czuły. Słomianka grzewcza bądź kamienie podgrzewane. Jak przyczyna najlepiej używać włókno kokosowe. Ważne jest, by posiadało co w żadnym wypadku nieco kryjówek.
Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka
Felsuma złocista
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rodzina
gekonowate
Podrodzina
Gekkoninae
Rodzaj
felsuma
Gatunek
felsuma złocista
Nazwa systematyczna
Phelsuma laticauda
(O. Boettger, 1880)
Stan prawny ochronny
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)
EX
EW
CR
EN
VU
NT
LC
Kategoria: niższego ryzyka link
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Phelsuma laticauda zlizująca nektar z kwiatu sterlicji (Strelitzia nicolai) nazywanego “białym rajskim ptakiem”
Samce felsumy złocistej walczące na bananowcu
Felsuma złocista (Phelsuma laticauda) – jaskrawozielona jaszczurka prowadząca powszedni zwyczaj życia, należąca do rodziny gekonowatych. Została sklasyfikowana przez Oskara Boettgera w 1880 r. Zamieszkuje w ciepłych i wilgotnych lasach na północy Madagaskaru i na Komorach. Przeważnie żyje sam jeden na drzewach, często w pobliżu siedzib ludzkich, żywiąc się owadami i nektarem.
Spis treści
//
Opis
Felsuma złocista trzeba do mniejszych felsum, maksymalna rozciągłość, jaką przypadkiem dochrapać się, wynosi naokoło 13 cm. Mięso jest koloru jasnozielonego bądź żółtawozielonego, kiedy niekiedy zdarzają się osobniki niebieskie. Charakterystyczną cechą tego gatunku są drobniutkie, żółtawe (złote) plamki na karku i górnej części ogona, które sprawiają, iż jaszczurka wygląda gdy posypana złotym pyłem. Niezależnie od tym jaszczurki mają po trzy porządnie widoczne łatki w kolorze rdzy na pysku natomiast w okolicy czoła. Górna część odnóży natomiast górne powieki są niebieskie. Na dole grzbietu znajdują się trzy podłużne, czerwone pasy.
Felsumy złociste, równie podczas gdy gros gekonów, mają skórne blaszki na spodniej części łap. Blaszki te oddziaływują z podłożem za pomocą sił van der Waalsa, a w związku z ich relatywnie dużą powierzchnią całkowitą, całość tych oddziaływań jest na tak duża liczba silna, iż felsuma złocista przypadkiem iść po szkle co więcej do góry nogami.
Felsumy złociste zamieszkują w północnej części Madagaskaru. Wolno je również odkryć na wyspach Nosy Be, Komory i Reunion. Typ ów został wtajemniczony na Seszelach, skądinąd odnalezione zostały na Hawajach, po obu stronach Oahu a na wyspach Big Island i Maui.
Dieta
Felsuma złocista żywi się różnymi owadami i bezkręgowcami, zdolna jest również do zjadania innych mniejszych jaszczurek. W ich diecie znajdują się również miękkie, słodkie owoce i pyłek i nektar z kwiatów.
Zachowanie
Samce tego gatunku są dosyć agresywne. Nie akceptują innych samców w sąsiedztwie, a w niewoli mogą manifestować wrogie stosunek również poniżej samic i je serio poranić. W przypadku, jak samiec wykazuje agresywne behawior, samica musi stać się oddzielona.
Rozmnażanie
Samice składają do dziesięciu jaj, natomiast nie więcej aniżeli dubel za jednym zamachem. Młode wykluwają się w temperaturze 28°C po wokół 40–45 dniach. Po wykluciu mała felsuma złocista ma 55–60 mm. Za względu na to, iż chociażby młode osobniki są całkiem agresywne pod siebie, powinny być rozdzielone. Dorosłość płciową osiągają po 10–12 miesiącach.
Uprawa w niewoli
Zwierzęta powinny być trzymane samopas czy też w parach w dużym, przyzwoicie obsadzonym terrarium. W ciągu dnia wysoka temperatura powinna dawać w wyniku naokoło 28°C, po nocy – ok. 20°C. Wilgoć powietrza powinna być utrzymywana pośrodku 65 i 75%. W niewoli felsuma złocista być może być karmiona świerszczami, larwami, czerwiami, robakami i muchami.
Przypisy
Zobacz też
Źródła
Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka
Ptasznikowate
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
stawonogi
Podtyp
szczękoczułkowce
Gromada
pajęczaki
Rząd
pająki
Rodzina
ptasznikowate
Nazwa systematyczna
Theraphosidae
Ptasznikowate (Theraphosidae potomek męski. Aviculariidae) - ród pająków z podrzędu Opisthothela, sekcji Orthognatha (potomek męski. Mygalomorpha).
Obejmuje ok. 850 gatunków dużych zwierząt o nader różnorodnym ubarwieniu - od czarnych po różne kombinacje koloru zielonego, żółtego, czerwonego, pomarańczowego itp. Ptaszniki żyją głównie w strefie tropikalnej Ameryki Południowej, Afryki i Azji. Występują również w niektórych regionach południa Europy i południowej części USA (Eurypelma californica).
Spis treści
//
Zwyczaj życia
Ptaszniki żyją na drzewach, w dziuplach, w szczelinach skalnych ewentualnie w norkach wykopanych w ziemi. Z reguły nie budują sieci łownych, polują aktywnie, głównie w nocy. Pajęczynę wykorzystują do budowy gniazda czy też kokonów. Wolno je spotykać zarówno na terenach półpustynnych, kiedy i w chłodniejszych rejonach górzystych.
Najwięksi przedstawiciele (Theraphosa blondi, Teraphosa apophisis)dorastają do ok. 33 cm rozpiętości odnóży, toż są ponadto gatunki do licha i trochę mniejsze, dochodzące do 1 cm ciała (nie licząc odnóży), np. Cyriocosmus elegans i inne.
Ptaszniki, w relacje od gatunku, dojrzewają w ciągu 1-5 lat, samce nieco szybciej. Na nieograniczoną skalę oddziaływanie na dorastanie ma gorączka i wysyp pokarmu (im wyższe wartości, tym szybszy przemiana materii, dojrzewanie i krótsze żywot). Samiec po ostatniej wylince ma parę miesięcy życia, przestaje spożywać, uzupełniając właśnie inwentarz płynów i wyrusza na szperanie samicy. W czasie kopulacji często ginie zjedzony przez partnerkę. Samice mogą dożyć 20 lat.
Upodobania pokarmowe
Głównym pokarmem ptaszników są owady: karaczany, drewnojady,szarańcza, świerszcze, nieraz pieniądz zdawkowy płazy. Nie zważając na nazwie (i tradycyjnym poglądom laików), ptaki azali także gryzonie padają ich ofiarą niebywale rzadko.
Wredność ptaszników
Większość gatunków produkuje względnie wątły złośliwość - współmierny siłą z pszczelim.
Jad jest z reguły na rzecz człowieka niegroźny - morał nie zna żadnego potwierdzonego przypadku zgonu po ukąszeniu ptasznika, jednak w wypadku wystąpienia reakcji alergicznej przypuszczalnie on być groźny, jednakowo gdy na przypadek uszczypliwość pszczeli (i każda inna substancja).
Do w najwyższym stopniu jadowitych i agresywnych gatunków należą ptaszniki starego świata - tj. azjatyckie i afrykańskie, m.in. rodzaju Citharischius, Chilobrachys, Ornithoctonus, Selenocosmia, Ceratogyrus, Hysterocrates, Stromatopelma, Haplopelma, Heteroscodra, Poecilotheria, Pterinochilus.
Ukąszenia (na rzecz osoby zdrowej) kończą się niemniej z reguły na długim bólu, opuchliźnie, wymiotach i drgawkach (poniekąd miech po ugryzieniu), czasami częściowym paraliżu (typowe dolegliwości w pobliżu neurotoksynach).
Natomiast totalnie niegroźne ptaszniki, o słabszym jadzie, to amerykańskie ptaszniki z rodzaju Brachypelma, Grammostola, Nhandu, Psalmopoeus, Trixopelma, Xenesthis, Vitalius, Phormictopus, Iridopelma, Bonnetina, Avicularia, Aphonopelma, Lasiodora.
Systematyka
Na Półwyspie Indochińskim ptaszniki są artykułem spożywczym. Tu prażone ptaszniki w Skun w Kambodży.
Ptaszniki w Wielkiej Brytanii nazywa się potocznie bird spiders, monkey spiders albo bird-eaters, w USA i nazywane są czasami tarantulami (ang. tarantulas) i ta określenie jest zarejestrowana w tym kraju jak potoczne przydawka, choć z punktu widzenia systematyki tarantule właściwe należą do do nogi innego taksonu, zaliczanego do sekcji Labidognatha, a to jest pogońcowatych (ang. wolf spider). W języku potocznym dopuszcza się stosowanie nazwy tarantula na rzecz ptaszników.
W Polsce żyją 3 niesłychanie z grubsza spokrewnione z ptasznikami gatunki z rodziny gryzielowatych (Atypidae), również należącej do sekcji Orthognatha.
Ptaszniki nadrzewne:
Podrodzina: Acanthopelminae
Odmiana: Acanthopelma
Podrodzina: Aviculariinae
Forma: Avicularia
Kategoria: Avicularia avicularia - ptasznik zwyczajny
Gatunek: Avicularia versicolor - ptasznik wielobarwny
Gatunek: Avicularia urticans
Gatunek: Avicularia huriana
Gatunek: Avicularia aurantiaca
Gatunek: Avicularia azurklaasi
Gatunek: Avicularia bicegoi
Gatunek: Avicularia geroldi
Gatunek: Avicularia purpurea
Gatunek: Avicularia metallica - ptasznik metaliczny
Gatunek: Avicularia minatrix
Rodzaj: Psalmopoeus
Kategoria: Psalmopoeus affinis
Gatunek: Psalmopoeus ecclesiasticus
Gatunek: Psalmopoeus pulcher - ptasznik piękny
Gatunek: Psalmopoeus cambridgei - ptasznik trynidadzki
Gatunek: Psalmopoeus irminia - ptasznik wenezuelski
Gatunek: Psalmopoeus emeraldus
Gatunek: Psalmopoeus intermedius
Gatunek: Psalmopoeus maya
Gatunek: Psalmopoeus plantaris
Gatunek: Psalmopoeus reduncus
Gatunek: Psalmopoeus serek
Podrodzina Poecilotheriinae
Odmiana: Poecilotheria
Gatunek: Poecilotheria regalis
Gatunek: Poecilotheria ornata - ptasznik zdobiony
Gatunek: Poecilotheria fasciata
Gatunek: Poecilotheria rufilata
Gatunek: Poecilotheria pederseni
Gatunek: Poecilotheria metallica
Gatunek: Poecilotheria miranda
Gatunek: Poecilotheria subfusca
Gatunek: Poecilotheria formosa
Gatunek: Poecilotheria tigrinawesseli
Gatunek: Poecilotheria hanumavilasumica
Podrodzina Stromatopelminae
Odmiana: Stromatopelma
Jakość: Stromatopelma calceatum
Odmiana: Heteroscodra
Jakość: Heteroscodra maculata
Ptaszniki Naziemne:
Podrodzina Harpactirinae
Gatunek: Pterinochilus
Jakość: Pterinochilus murinus - ptasznik słoneczny
Gatunek: Pterinochilus vorax
Gatunek: Pterinochilus chordatus
Gatunek: Pterinochilus lugardi
Podrodzina Theraphosinae
Forma: Acanthoscurria
Jakość: Acanthoscurria geniculata - ptasznik białokolanowy
Gatunek: Acanthoscurria musculosa
Gatunek: Acanthoscurria chacoana
Gatunek: Acanthoscurria brocklehursti
Gatunek: Acanthoscurria antillensis
Rodzaj: Aphonopelma
Kategoria: Aphonopelma seemani
Gatunek: Aphonopelma anax
Gatunek: Aphonopelma stoicum
Gatunek: Aphonopelma moderatum
Rodzaj: Brachypelma
Jakość: Brachypelma albopilosum - ptasznik kędzierzawy
Gatunek: Brachypelma andrewi
Gatunek: Brachypelma angustum
Gatunek: Brachypelma annitha
Gatunek: Brachypelma auratum
Gatunek: Brachypelma aureoceps
Gatunek: Brachypelma baumgarteni
Gatunek: Brachypelma boehmei - ptasznik czerwononogi
Gatunek: Brachypelma embrithes
Gatunek: Brachypelma emilia
Gatunek: Brachypelma epicureanum
Gatunek: Brachypelma fossorium
Gatunek: Brachypelma hamorii
Gatunek: Brachypelma klaasi
Gatunek: Brachypelma sabulosum
Gatunek: Brachypelma schroederi
Gatunek: Brachypelma smithi - ptasznik czerwonokolanowy
Gatunek: Brachypelma vagans - ptasznik czerwonoodwłokowy
Gatunek: Brachypelma verdezi
Rodzaj: Chromatopelma
Typ: Chromatopelma cyaneopubescens
Rodzaj: Eupalaestrus
Kategoria: Eupalaestrus campestratus
Gatunek: Eupalaestrus spinosissimus
Gatunek: Eupalaestrus weijenberghi
Rodzaj: Grammostola
Jakość: Grammostola actaeon
Gatunek: Grammostola alticeps
Gatunek: Grammostola aureostriata
Gatunek: Grammostola burzaquensis
Gatunek: Grammostola chalcothrix
Gatunek: Grammostola doeringi
Gatunek: Grammostola fossor
Gatunek: Grammostola gossei
Gatunek: Grammostola grossa
Gatunek: Grammostola iheringi
Gatunek: Grammostola inermis
Gatunek: Grammostola mendozae
Gatunek: Grammostola mollicoma
Gatunek: Grammostola porteri
Gatunek: Grammostola pulchra
Gatunek: Grammostola rosea - ptasznik chijski
Gatunek: Grammostola schulzei
Gatunek: Grammostola vachoni
Rodzaj: Lasiodora
Klasa: Lasiodora parahybana - ptasznik olbrzymi
Gatunek: Lasiodora klugi
Rodzaj: Megaphobema
Forma: Nhandu
Jakość: Nhandu chromatus
Gatunek: Nhandu coloratovillosus
Gatunek: Nhandu carpoensis
Rodzaj: Theraphosa
Jakość: Theraphosa blondi - ptasznik goliat
Gatunek: Theraphosa apophysis
Podrodzina Thrigmopoeinae
Ptaszniki Podziemne:
Podrodzina Eumenophorinae
Forma: Citharischius
Typ: Citharishius crawshayi
Rodzaj: Phoneyusa
Podrodzina Ischnocolinae
Podrodzina Ornithoctoninae
Gatunek: Cyriopagopus
Jakość: Cyriopagopus schioedtei
Rodzaj:Haplopelma
Typ: Haplopelma lividum
Klasa: Haplopelma minax
Jakość: Haplopelma shmidti
Jakość: Haplopelma costale
Kategoria: Haplopelma longipes
Jakość: Haplopelma aureopilosum
Podrodzina Selenocosmiinae
Gatunek: Selenocosmia
Gatunek: ptasznik jawajski Selenocosmia javanensis
Rodzaj: Chilobrachys
Typ: Chilobrachys huahini
Gatunek: Chilobrachys fimbriatus
Podrodzina Selenogyrinae
Linki zewnętrzne
Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka
Chromatopelma cyaneopubescens
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
stawonogi
Podtyp
szczękoczułkowce
Gromada
pajęczaki
Rząd
pająki
Rodzina
ptasznikowate
Podrodzina
Theraphosinae
Rodzaj
Chromatopelma
Gatunek
Chromatopelma cyaneopubescens
Nazwa systematyczna
Chromatopelma cyaneopubescens
Strand, 1907
Kolekcja dzieł sztuki zdjęć w Wikimedia Commons
Chromatopelma cyaneopubescens – gigantyczny ptasznik z rodzaju Chromatopelma, występujący głównie w Wenezueli.
Spis treści
//
Wygląd
Ubarwienie pająka zmienia się razem z wiekiem. Do 5 wylinki jego nogi są koloru pomarańczowego. Karapaks jest zbielały, a odwłok ciemny z kilkoma pomarańczowymi paskami. Po 5 wylince nogi zaczynają odbierać lazurowy barwa. Po kolejnej wylince pająk przybiera barwy dorosłego osobnika: metaliczno-niebieskie nogi, zielono-niebieski karapaks i wyraźnie oranż odwłok.
Samica żyje wokół 15 lat, samiec wokół 5. Pająk nie wypada do największych ptaszników. Jego głowotułów osiąga proporcja ok. 5-6cm, a z nogami dorasta do 15 cm. Chromatopelma rośnie żwawo i ma ogromny pomnożenie ciała po wylince. Kiedy u większości gatunków ptaszników samiec jest mniejszy.
Dryg hodowli
Odpowiednia kaliber terrarium na rzecz tego gatunku to 30 cm x 30 cm 20 cm. Wysoka wilgoć być może być niebezpieczna na rzecz dorosłych osobników tego gatunku, w następstwie tego najlepiej, iżby wahała się w granicach 50-65%. Młode są w wyższym stopniu odporne i znoszą wilgoć sięgającą 70-80%. Odpowiednia gorączka w terrarium to 25-28°C. W terrarium porządnie jest umieścić miseczkę z wodą tudzież nieco korzeni, które posłużą mu do zrobienia gniazda z pajęczyny. Pająk żywi się świerszczami, karaczanami, larwami mącznika młynarka natomiast innymi bezkręgowcami.
Dymorfizm płciowy
Dymorfizm seksualny rzucający się w oczy jest nie wcześniej u dorosłych osobników. Samiec jest pomniejszy, smuklejszy, posiada bulbusy (narządy płciowe przypominające maczugi) na końcu nogogłaszczek natomiast haczyki na pierwszej parze kończyn krocznych służące do przytrzymywania szczękoczułek samicy. Pełnoletność płciową osiąga po dookoła 2 latach, samice nieznacznie później.
Obydwa ptaszniki trzeba akuratnie nakarmić przedtem kopulacją. Samica wytwarza oprzęd od 3 do 6 miesięcy po kopulacji, a wylęganie jajek trwa 8-11 tygodni. W kokonie jest statystycznie 100-400 pająków.
Uwagi
Chromatopelma to stały kategoria polecany początkującym hodowcom. Poruszony wyczesuje włoski parzące z odwłoka czy też żwawo ucieka do kryjówki. W rzeczy samej przypadkiem się zajść napastliwy jednostka, jaki miast wyczesać włoski z odwłoka przyjmie postawę obronną unosząc przednie odnóża do góry. Złośliwość tego gatunku nie jest groźny na rzecz człowieka, chyba że nie jest się uczulonym. Plecie ponadto niesłychanie mrowie pajęczyny, co daje bajeczny konsekwencja w terrarium.
Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka
Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Ażeby dokonać go weryfikowalnym, trzeba dostarczyć przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.
Żółw czerwonolicy
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
żółwie
Rodzina
żółwie błotne
Rodzaj
Trachemys
Gatunek
żółw ozdobny
Podgatunek
żółw czerwonolicy
Nazwa systematyczna
Trachemys scripta elegans
(Wied-Neuwied, 1839)
Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons
Żółw czerwonolicy, żółw czerwonouchy (Trachemys scripta elegans) – podgatunek żółwia ozdobnego (Trachemys scripta) z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi błotnych.
Spis treści
//
Występowanie
Ameryka Północna i Stany zjednoczone Środkowa po północny zachód Ameryki Południowej. W Polsce pojawia się na wynik wypuszczania na swoboda przez osoby, które trzymały go w domowych terrariach, jaki być może ustanawiać konkurencję na rzecz rodzimego żółwia błotnego (Emys orbicularis).
Opis
Karapaks bulwiasty i spłaszczony z nieznaczną stępką barwy oliwkowo-zielonej do niezupełnie czarnej u niektórych starszych samców. U młodych osobników zbroja i skóra ma odcień od żółto-zielonego do ciemnozielonego. Po bokach zielonej głowy występują rozszerzające się do tyłu czerwone paski, a pod paski jasnożółte. Palce stóp łączy membrana pływna. Samce są przeważnie mniejsze od samic i mają dłuższe i grubsze ogony zaś dłuższe pazury.
Rozmiary
Długość karapaksu do od 12,5 do 28,9 cm.
Biotop
Większe zbiorniki ze stojącą wodą.
Pokarm
W diecie młodych osobników przeważa dary nieba wstrętny. Wspólnie z wiekiem 90% osobników staje się roślinożercami. Uzupełnieniem ich diety są wodne owady, ślimaki, kijanki, raki, ryby. Pożywienie muszą przełykać w wodzie, ponieważ z powodu braku mięśnia poruszającego językiem nie mają podczas gdy go przesuwać.
Behawior
Zimuje w mule na dnie zbiorników wodnych. Kiedy wygrzewa się w słońcu przyjmuje charakterystyczną pozycję rozkładając w szerokim zakresie odnóża przednie, a tylne do tyłu z odwróconymi podeszwami do góry.
Rozmnażanie
Gody odbywa wczesną wiosną. Samica składa od maja do lipca do dołka w ziemi zwilżonego moczem 4-23 worek mosznowy dwaj albo trzy baty w sezonie. Młode wylęgają się po 2 do 2,5 miesiącach między lipcem a wrześniem i mierzą ok. 2,5 cm. Jeśli wyląg nastąpi późną jesienią, młode mogą przezimować w gnieździe i pojawić się z niego nie wcześniej na wiosnę.
Ciekawostki
Zwierzak ów jest obiektem intensywnych badań biologów ze względu na maszyneria regulacji płci potomstwa w układy od temperatury wylęgu jaj. Na razie nie rozpracowano kompletnej kaskady genów odpowiedzialnych za ów sprawa sądowa, teraz określono horyzontalny RNA kilku genów związanych z różnicowaniem płci i rozwojem gonad.
Uprawa w terrarium
Dieta
W hodowli domowej trzeba umożliwić żółwiowi zacięcie gdy w najwyższym stopniu przybliżone do naturalnych. W takim razie w kompozycja diety powinny spływać pokarmy przybliżone do takich, jakie bydlę mogłoby wyszperać na wolności. Podstawę diety powinny mianować żywe ryby, ślimaki, larwy zwierząt wodnych, skorupiaki i wszelkie rośliny wodne. Urozmaiceniem diety mogą być dżdżownice, niewielkie owady, rośliny łąkowe takie kiedy np. mniszek lekarski medyczny. Żółwiom nie trzeba nadawać się mięsa ssaków i ptaków, podczas gdy również owoców i warzyw. Jest to pożywienie cudaczny i po dłuższym podawaniu ma wielce wrogi działanie na gada.
Akwaterrarium
Akwarium na rzecz żółwia powinno być podczas gdy największe. Minimalne proporcja, to rozciągłość: 5*rozciągłość karapaksu żółwia, wielkość: 3*rozciągłość karapaksu żółwia, wielkość: kiedy największa, ważne, by rząd wody w kantorek wynosił minimum 1,5 cięgi rozciągłość karapaksu żółwia. Portiernia powinno być wyposażone w kreatywny układ filtracyjny, dlatego że żółwie niezwykle żwawo zanieczyszczają wodę. Żółw ma obowiązek podobnie mieć wyspę, na którą przypadkiem ukazać się i się wygrzewać. Ponad wyspą powinna być umieszczona żarówka grzewcza (nie przypadkiem być umieszczona za skromnie, by żółw nie doznał poparzeń) i lampa fluorescencyjna UVB, zastępująca naturalne promienie słoneczne. W miarę siła powinno się dowodzić żółwiowi częste kąpiele słoneczne, z umożliwieniem mu ukrycia się w cieniu, by żółw nie doznał udaru. Najlepiej załatwić wymówka zagraniczny z oczkiem wodnym, poprawnie ogrodzony, tak aby żółw nie mógł ulotnić się, a dodatkowo cienisty od wiatru, jako że żółw przypuszczalnie się przeziębić.
Identyfikacja płci żółwi czerwonolicych
U młodych żółwi pleć jest nierozpoznawalna, rozciągłość pazurów azaliż ogona przypuszczalnie być myląca. Nie prędzej z wiekiem cechy płciowe stają się bez ogródek widoczne. Przyjmuje się, iż płeć jest dozwolone poznać u 2-3 letnich żółwi.
U samców tego gatunku wcale charakterystyczne są długie pazury. Chodzi zaiste o trzy środkowe pazury przednich łap, które są kilkukrotnie dłuższe od pozostałych dwóch pazurów.
Drugą widoczną różnicą pośrodku samcem i samicą jest chwost. Chwost samicy równomiernie zwęża się do tyłu jest stojący i wygimnastykowany Wlot kloaczny jest umieszczony w połowie długości ogona albo bliżej ciała żółwia. U samców chwost jest ociupinę dłuższy, słusznej postury, a wówczas na końcu się zwęża, przestrzał kloaczny znajduje się nadal od ciała, otwarcie za połową długości ogona. Za kloaką chwost bez owijania w bawełnę się zwęża.
Przypisy
Kategorie: Terrarystyka • Żółwie błotne • Gady Ameryki Północnej • Gady Ameryki PołudniowejUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł
Gekonowate
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
gekonowate
Nazwa systematyczna
Gekkonidae
Gray, 1825
Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons
Gekonowate, gekony (Gekkonidae) – najbogatsza w gatunki ród małych i średniej wielkości jaszczurek. Obejmuje powyżej 100 rodzajów i rzędu 1200 gatunków opisanych naukowo. Gekony są gadami o w największym stopniu prymitywnej wśród jaszczurek budowie. Są również popularnymi wśród terrarystów zwierzętami domowymi.
Spis treści
//
Występowanie i biotop
Najliczniej występują w strefie zwrotnikowej i podzwrotnikowej. Stany Północna i Środkowa, Usa Południowa, Czarny ląd, Madagaskar, Półwysep Arabski, południowa Azja, Australia, Archipelag Malajski, Nowa Zelandia i Stary kontynent (7 gatunków). Dotarły do wielu wysp. Zajmują zaledwie środowiska suche. Żyją w lasach, stepach, na sawannach, terenach pustynnych i skalistych, a niektóre w pobliżu siedzib ludzkich (tzw. gekony domowe).
Opis
Skóra cienka i delikatna, pokryta małymi, ziarnistymi łuskami. Na skórze występują rogowe twory o różnym kształcie ewentualnie rogowe płytki. Włosy duża, kawa na ławę wyodrębniona, oczy wystające, duże, często wyraźnie ubarwione. Gatunki dzienne mają źrenice okrągłe, a nocne pionowe. Powieki u większości gatunków zrośnięte, przez co muszą szorować oczy długim językiem. Źrenice mogą się zwężać bądź poszerzać. Chwost długi, statystycznie stanowi połowę całkowitej długości ciała, w przekroju owalny, często cylindryczny. Większa część gekonów zjada wylinkę. U gatunków nadrzewnych występują poniżej palcami włoskowate przylgi, które umożliwiają im sprawne chodzenie po pionowych ścianach, sufitach, a chociażby po szybach. Są jedynymi jaszczurkami mającymi rzemiosło wydawania donośnych głosów. Od jednego z tych dźwięków (gek-ko) pochodzi naukowa określenie rodziny. Głosy samców różnią się od głosów samic. Gekony mają prawidłowo rozwinięty zmysł słuchu. Najogromniejszy gekon ogromny (Rhacodactylus leachianus) z Nowej Kaledonii osiąga do 400 cm długości całkowitej i 800 g masy ciała. Najmniejszy to Sphaerodactylus ariasae osiągający rozciągłość 1,4-1,8 cm i masę ciała 2 g.
Diplodactylus damaeum - młoda samica
Rozmiary
Długość od 1,4 do 40 cm
Mnóstwo ciała od 2 do 800 gram.
Biotop
Suche środowiska, lasy, skaliste pustynie, często zamieszkują w pobliżu ludzkich siedzib.
Pokarm
Głównie duże owady, większe gatunki są drapieżnikami polującymi na małe kręgowce - ptaki i gryzonie. Dorosłe gekony często zjadają mniejszych przedstawicieli swojego gatunku (np. gekon toke). Przedstawiciele rodzajów Hoplodactylus i Naultinus na domiar tego bezkręgowców jedzą również nektar i pyłek kwiatowy.
Behawior
Gekony dzielą się na nocne (pionowe źrenice) i dzienne (okrągłe źrenice). Dzienne gekony, kiedy imię tłumaczy, prowadzą codzienny zwyczaj życia i przeważnie są z większym natężeniem barwne od nocnych. Rzadziej występujące rodzaje gekonów dziennych to: Pristurus, Phelsuma, Quedenfeldtia, Naultinus i Lygodactylus.
Rozmnażanie
Dojrzałość płciowa przeciętnie w 2 roku życia. Większa część jest jajorodna niewiele (z Nowej Zelandii) jajożyworodne (rodzaje Hoplodactylus i Naultinus a Rhacodactylus trachyrhynchus). Trzy gatunki gekonów są partenogenetyczne. Samica składa od 1 do 2 jaj kulistego kształtu, w pergaminowych osłonkach pokrytych lepkim śluzem, które przykleja w różnych szczelinach, przy kamieniami bądź na ziemi.
Funkcje ogona
U gekonów chwost spełnia do licha i trochę funkcji. Przede wszystkim jest pomocniczym narządem ruchu istotnym pod ręką balansowaniu ciałem w trakcie wykonywania skoków. U wielu gekonów stał się on rezerwuarem tłuszczu. Gekon fałdoskóry posiada na ogonie specjalne fałdy. Fałdy te pomagają w lepszym przyleganiu do podłoża, w wykonywaniu lotu ślizgowego na przestrzeni skoku, a również do lepszego maskowania.
Autotomia
Gekony mają sztuka odrzucania ogona, co ratuje im często żywot. Spekulatywny, wijący się chwost przypomina wijącą się gąsienicę, ze względu czemu odwraca uwagę napastnika, a gekon w tym czasie zdoła umknąć i schować się. Odrzucona przez potwór część ciała jest regenerowana, niemniej w życiu nuże nie jest podobna do pierwowzoru. Nie wszystkie gekony posiadają biegłość do autotomii.
Adhezja do powierzchni
Spodnia część palców (lamellae) niewielkiego toke
Wielokrotne wzrost spodniej części palca gekona (lamellae)
Charakterystyczną cechą gatunków nadrzewnych jest rzemiosło przylegania do powierzchni. Gekony o naziemnym trybie życia są tej cechy pozbawione. Na spodniej części spłaszczonych palców istnieją specjalne twory (lamellae). Są to nachodzące na siebie blaszki pokryte milionami mikroskopijnych wyrostków skórnych. Jeden młokos jest wielkości dookoła 10 do 100 mikrometrów. Ponadplanowy maszyneria układu krwionośnego w kończynach gekona umożliwia mu sterowanie przyczepnością. Dosyć tego, iż unosi albo opuszcza palce. Pełnoletni gekon potrafi zdołać zachować całą wagę ciała jednym palcem. Poruszony wszystkimi palcami jest w stanie podnieść balast wagi ludzkiego noworodka.
Młody gekon leśny (Pachydactylus bibronii)
Wachta ubarwienia
Gekony potrafią modyfikować ubarwienie. Nie jest to szychta podczas gdy u kameleonów, a zaledwie wachta z jasnej na ciemniejszą. Jak gekon jest zainteresowany czy też oddaje się zwiedzaniu obcego terenu – jaśnieje. Jak jest podniecony bądź ma libertyński stan rzeczy zdrowia – przybiera ciemniejsza barwę. Historia się racja, jako że gekony posiadają specjalne komórki w skórze, które rozszerzają bądź kurczą się na zalecenie układu nerwowego gekona. Takie same komórki występują w skórze mątwy, pozwalając jej diametralnie zlewać się z otoczeniem, mrowie szybciej i efektywniej aniżeli robią to gekony.
Dymorfizm płciowy
Gekon liścioogonowy - samiec (po prawej) i samica. Chwost samca wygląda, kiedy nadgryziony liść
Schematy okolicy kloaki u samców
Zazwyczaj u gekonów różnice między samcem a samicą są trochę wyraźne. Gdy gekony są wielce młode niuans płci być może być niemożliwe. Wobec tego sformułowanie różnic wymaga dokonania pewnych obserwacji. Dobrym sposobem na odróżnienie płci jest rozlokowanie małych osobników w tym samym terrarium. Samce w większości wypadków agresywniejsze będą próbować panować ponad innymi osobnikami. W ciągu podejmowanych prób zdominowania będą redagować charakterystyczne odgłosy. Samice na ogół są mniejsze od samców. U samców uchwyt ogona w większości jest grubsza. Wszystkie gekony w okolicach kloaki, zrazu przy ogona, mają widoczne pory. Ktokolwiek jakość gekona ma swoisty na rzecz siebie oprawa porów. Pory te są różne u samców i samic.
Systematyka
Młody gekon gruboogonowy (Hemitheconyx caudicinctus)
W rodzinie gekonów wyróżniono parę podrodzin:
Przedstawiciele Gekkoninae, Teratoscincinae i Diplodactylinae mają nieruchome powieki. U Aleuroscalabotinae i Eublepharinae powieki są ruchome.
Przedstawiciele
Bibliografia
Kategorie: Gekonowate • TerrarystykaUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł
Stromatopelma calceatum
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
stawonogi
Podtyp
szczękoczułkowce
Gromada
pajęczaki
Rząd
pająki
Rodzina
ptasznikowate
Rodzaj
Stromatopelma
Gatunek
Stromatopelma calceatum
Nazwa systematyczna
Stromatopelma calceatum
Fabricius, 1793
Ptasznik wiosłonogi (Stromatopelma calceatum) - pająk z rodziny ptasznikowatych.
Wielkość: Samica większa: do 5,5-6 cm długości, elastyczność odnóży do 15 cm, samiec 3 cm długości, elastyczność odnóży 10-12 cm.
Występowanie: Czarny kontynent Zachodnia, w większości wypadków w Sierra Leone. Zasiedla korony drzew.
Wygląd: Samica ma grań żółty i oranż, a spód ciemny. Posiada obrazowy przepis w postaci plamek na odwłoku i radialnych pasków na karapaksie. Na odnóżach ma czarne plamki. Samiec ma delikatniejszą budowę, ma z większym natężeniem stonowane i mniej barwne kolory.
Długość życia: Samice żyją 10-12 lat, samce po ostatniej wylince żyją 6-9 miesięcy.
Ekologia
Ciepłolubny, żyje w klimacie o wysokiej wilgotności i temperaturze w granicach 27-29°. Zwierzę drapieżne. Zwyczaj życia nocny.
Rozmnażanie: Samica znosi worek mosznowy po 6-8 tygodniach od zapłodnienia do kokonu. Po 3 tygodniach wylęga się z nich do 100 młodych, które po dookoła miesiącu przeobrażają się w pełni wykształcone osobniki.
Ciekawostki: Jeden z najszybszych i w najwyższym stopniu jadowitych ptaszników. Pająk ów jest często hodowany przez hobbistów.
Źródła
Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka
.gif){kind=link}
_by_Robert_Michniewicz.jpg&filetimestamp=20070621094727){kind=link}
_by_Robert_Michniewicz.JPG&filetimestamp=20070621165032){kind=link}
