Paludarium to zwykle nieczynny zasobnik wspominający terrarium, obejmujący ziemię i zbiorniki wodne, chłopiec na posyłki celom estetycznym ewentualnie uprawie roślin. Jest rodzajem wiwarium, a często uważane jest oraz za forma akwaterrarium.

Ze względu na zróżnicowany biotop paludarium mogą w poprzednio mieć miejsce różne rodzaje flory i fauny. Z reguły hodowanymi rodzajami zwierząt są płazy, ryby natomiast gady, jednakowoż niektórzy hodowcy trzymają w nich chociażby owady i ptaki. Do hodowli w warunkach panujących w paludarium w najwyższym stopniu nadają się gatunki zwierząt występujące w środowisku wodno-lądowym, na mokradłach, bagnach bądź namorzynach.

Roślinność hodowana w paludariach to zwykle gatunki występujące dokładnie tak w środowisku wilgotnym czy też wodno-lądowym. Paludarium pozwala dowieść otoczenie, jakie powstaje na pograniczu wody i lądu. Przestrzeń ów, znany jako strefą przejściową bądź ekotonem, jest romantyczny i najrozmaitszy przy względem zamieszkujących go gatunków. Na tym swoistym pograniczu wolno spotykać zarówno gatunki typowe na rzecz lądu i wody, podczas gdy również te, które upodobały sobie to unikatowe otoczenie i występują jedynie w jego obrębie.

Zobacz też

• akwarium
• insektarium
• formikarium
• efekt styku

Przypisy

1. ↑ WIEM, darmowa encyklopedia – Paludarium
2. ↑ Błoto – Paludaria, akwaria, oczka

Źródła

• Akwa-mania – Paludarium

Kategorie: Akwarystyka • Terrarystyka

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
łuskonośne

Rodzina
waranowate

Rodzaj
Varanus

Gatunek
Varanus timorensis

Nazwa systematyczna

Varanus timorensis

(Gray, 1831)

Systematyka w Wikispecies

Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons

Varanus timorensis – klasa gada z rodziny waranowatych.

Opis

Jest to wąski waran osiągający część 20-28 cm.

Występowanie

Występuje w Indonezji na wyspach Timor, Sovu, Rote, Samoa; w południowej Nowej Gwinei i w Australii.

W niewoli

Varanus timorensis jest hodowany w terrariach.

Kategorie: Waranowate • Terrarystyka

Żółw żółtolicy

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
żółwie

Rodzina
żółwie błotne

Rodzaj
Trachemys

Gatunek
żółw ozdobny

Podgatunek
żółw żółtolicy

Nazwa systematyczna

Trachemys scripta troostii

(Holbrook, 1836)

Systematyka w Wikispecies

Żółw żółtolicy, żółw żółtouchy (Trachemys scripta troostii) – podgatunek żółwia ozdobnego (Trachemys scripta) z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi błotnych.

Opis 
Karapaks opływowy i spłaszczony z nieznaczną stępką barwy oliwkowo-zielonej do niezupełnie czarnej u niektórych starszych żółwi. U młodych osobników zbroja i skóra ma barwa od żółto-zielonego do ciemnozielonego. Po bokach zielonej głowy występują rozszerzające się do tyłu żółte paski. Palce stóp łączy membrana pławna. Samce są zwykle mniejsze od samic i mają dłuższe i grubsze ogony a mają dłuższe pazury.
Rozmiary 
Długość karapaksu do 30 cm.
Biotop 
Większe zbiorniki ze stojącą wodą.
Występowanie 
Meksyk, USA, Gwatemala, Belize, Honduras, Salwador, Nikaragua, Kostaryka, Panama, Brazylia, Kolumbia, Wenezuela, Indochiny, Japonia
Pokarm 
Pokarm nie przypuszczalnie być szary. Żółwie żywią się rybkami (np. gupiki, mieczyki itp.) żywymi ślimakami (przed chwilą oskorupione), dżdżownicami, rurecznikami, larwami ochotek, a poniekąd rozwielitkami i innymi drobnymi skorupiakami. Żółwiom przypadkiem być również podawany nieżywy żarcie wstrętny w postaci małży, krewetek, ryb słodkowodnych i morskich. Często w domowej hodowli niedoświadczeni hodowcy podają żółwiom wołowinę, serca wołowe, ciało indycze i nerki wołowe. Jest to podniosły żywieniowy błąd. System żółwia nie jest dopasowany do trawienia tego rodzaju pokarmów, długotrwałe ich podawanie przypadkiem ująć do nadmiernego wzrostu, alias w efekcie do krzywicy i do poważnych chorób nerek i wątroby i zatłuszczenia. Przeto w domowej hodowli mięsa ssaków i ptaków żółwiom się nie podaje. Dostępne w handlu różne rodzaje pokarmów na rzecz żółwi powinny wyznaczać zaledwie rozrzedzony domieszka. Na nieszczęście, takie granulaty są błędnie zbilansowane i częste ich podawanie przypadkiem zawrzeć do nadmiernego wzrostu, w efekcie do krzywicy. Pożywienie muszą przełykać w wodzie, dlatego że z powodu braku języka nie mają kiedy go przesuwać.
Behawior 
Zimuje w mule na dnie zbiorników wodnych. Podczas gdy wygrzewa się w słońcu przyjmuje charakterystyczną pozycję rozkładając w szerokim zakresie odnóża przednie a tylne do tyłu z odwróconymi podeszwami do góry.
Rozmnażanie 
Gody odbywa wczesną wiosną. Samica składa od maja do lipca do dołka w ziemi zwilżonego moczem 4-23 klejnoty rodzinne dwaj bądź trzy rózgi w sezonie. Młode wylęgają się po 2 do 2,5 miesiącach między lipcem a wrześniem i mierzą ok. 2,5 cm. Jeśli wykluwanie się nastąpi późną jesienią, młode mogą przezimować w gnieździe i ukazać się z niego wówczas na wiosnę.

Zobacz także: festiwal zagadnień z zakresu biologii

Kategorie: Terrarystyka • Żółwie błotne • Gady Ameryki Północnej • Gady Ameryki Południowej

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
łuskonośne

Rodzina
gekonowate

Podrodzina
Gekkoninae

Rodzaj
Teratolepis

Gatunek
gekon żmijowy

Nazwa systematyczna

Teratolepis fasciata

(Blyth, 1854)

Systematyka w Wikispecies

Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons

Gekon żmijowy (Teratolepis fasciata) - jakość jaszczurki z rodziny gekonów, niespotykany oficjał rodzaju Teratolepis.

Spis treści

• 1 Wygląd
• 2 Rozciągłość występowania
• 3 Zachowanie
• 4 Pożywienie
• 5 Terrarium

//

Wygląd

Niewielki gekon osiągający statystycznie 8 cm długości. Pióra trójkątna, oczy bez powiek z pionową źrenicą. Chwost słusznej postury, grzbieto-brzusznie spłaszczony. Grań szaro - brąz. W pobliżu ciała biegną ciemniejsze pręgi po tenże sam chwost. Poprzecznie do nich biegną jaśniejsze pręgi również od głowy po tenże chwost. Mięso pokryte drobnymi łuskami. Palce bez przylg zakończone pazurkami.

Rozmiary : Dorasta do 10 cm
Rozciągłość życia : Żyje ok. 8 lat (max. 10)
żywność : Brutalny (świerszcze, karaczany, szarańcza)
Rezolutny : Jaszczurka aktywna w nocy
Dymorfizm seksualny : Widomy po czasie 3-4 miesięcy od wyklucia

Rozciągłość występowania

Można go spotykać na niewielkim obszarze w południowo-wschodnim Pakistanie. Występuje na suchych, skalistych terenach.

Zachowanie

Jak wszystkie jaszczurki, płochliwa tymczasem nie z trudem ją utemperować. Z uwagi na monety mięso powinno się być ostrożnym biorąc ją na grabula. Nie jest agresywna. Jest dozwolone ją utrzymywać z innymi gatunkami chociaż jest to niewskazane.

Pożywienie

Żywią się drobnymi bezkręgowcami. Ćmy, muchy, mniejsze motyle, niewielkie świerszcze. W trakcie hodowli należałoby gdy najobficiej urozmaicać posiłek. Owady z odłowu mogą wnosić pasożyty, bakterie, grzyby azaliż roztocza. Wypada pomnieć o dodatkowych witaminach.

Terrarium

Terrarium najlepiej typu wertykalnego (wysokie) ze względu na wspinaczkę. Wentylowane. Optymalne proporcja 40×30x20 cm na rzecz 2 samic i 1 samca (długość/głębokość/wysokość), jednak im większe tym w wyższym stopniu komfortowo będą się czuły. Słomianka grzewcza bądź kamienie podgrzewane. Jak przyczyna najlepiej używać włókno kokosowe. Ważne jest, by posiadało co w żadnym wypadku nieco kryjówek.

• Oświetlenie: najlepiej używać promiennik podczerwieni (50W), zależnie od wielkości terrarium. Lampy UVB niewymagane.
• Temperatura : 26-30 °C, punktowo poniekąd do 40 °C (nocna pora 22-25 °C)
• Wilgotność powietrza : Na poziomie 50-65% (2 plagi na dzień zwilżamy terrarium)

Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka

Felsuma złocista

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rodzina
gekonowate

Podrodzina
Gekkoninae

Rodzaj
felsuma

Gatunek
felsuma złocista

Nazwa systematyczna

Phelsuma laticauda

(O. Boettger, 1880)

Stan prawny ochronny

Kategoria zagrożenia (CzKGZ)

EX
EW
CR
EN
VU
NT
LC

Kategoria: niższego ryzyka link

Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons

Phelsuma laticauda zlizująca nektar z kwiatu sterlicji (Strelitzia nicolai) nazywanego “białym rajskim ptakiem”

Samce felsumy złocistej walczące na bananowcu

Phelsuma laticauda

Felsuma złocista (Phelsuma laticauda) – jaskrawozielona jaszczurka prowadząca powszedni zwyczaj życia, należąca do rodziny gekonowatych. Została sklasyfikowana przez Oskara Boettgera w 1880 r. Zamieszkuje w ciepłych i wilgotnych lasach na północy Madagaskaru i na Komorach. Przeważnie żyje sam jeden na drzewach, często w pobliżu siedzib ludzkich, żywiąc się owadami i nektarem.

Spis treści

• 1 Opis
• 2 Dieta
• 3 Zachowanie
• 4 Rozmnażanie
• 5 Uprawa w niewoli
• 6 Przypisy
• 7 Zobacz też
• 8 Źródła

//

Opis

Felsuma złocista trzeba do mniejszych felsum, maksymalna rozciągłość, jaką przypadkiem dochrapać się, wynosi naokoło 13 cm. Mięso jest koloru jasnozielonego bądź żółtawozielonego, kiedy niekiedy zdarzają się osobniki niebieskie. Charakterystyczną cechą tego gatunku są drobniutkie, żółtawe (złote) plamki na karku i górnej części ogona, które sprawiają, iż jaszczurka wygląda gdy posypana złotym pyłem. Niezależnie od tym jaszczurki mają po trzy porządnie widoczne łatki w kolorze rdzy na pysku natomiast w okolicy czoła. Górna część odnóży natomiast górne powieki są niebieskie. Na dole grzbietu znajdują się trzy podłużne, czerwone pasy.

Felsumy złociste, równie podczas gdy gros gekonów, mają skórne blaszki na spodniej części łap. Blaszki te oddziaływują z podłożem za pomocą sił van der Waalsa, a w związku z ich relatywnie dużą powierzchnią całkowitą, całość tych oddziaływań jest na tak duża liczba silna, iż felsuma złocista przypadkiem iść po szkle co więcej do góry nogami.

Felsumy złociste zamieszkują w północnej części Madagaskaru. Wolno je również odkryć na wyspach Nosy Be, Komory i Reunion. Typ ów został wtajemniczony na Seszelach, skądinąd odnalezione zostały na Hawajach, po obu stronach Oahu a na wyspach Big Island i Maui.

Dieta

Felsuma złocista żywi się różnymi owadami i bezkręgowcami, zdolna jest również do zjadania innych mniejszych jaszczurek. W ich diecie znajdują się również miękkie, słodkie owoce i pyłek i nektar z kwiatów.

Zachowanie

Samce tego gatunku są dosyć agresywne. Nie akceptują innych samców w sąsiedztwie, a w niewoli mogą manifestować wrogie stosunek również poniżej samic i je serio poranić. W przypadku, jak samiec wykazuje agresywne behawior, samica musi stać się oddzielona.

Rozmnażanie

Samice składają do dziesięciu jaj, natomiast nie więcej aniżeli dubel za jednym zamachem. Młode wykluwają się w temperaturze 28°C po wokół 40–45 dniach. Po wykluciu mała felsuma złocista ma 55–60 mm. Za względu na to, iż chociażby młode osobniki są całkiem agresywne pod siebie, powinny być rozdzielone. Dorosłość płciową osiągają po 10–12 miesiącach.

Uprawa w niewoli

Zwierzęta powinny być trzymane samopas czy też w parach w dużym, przyzwoicie obsadzonym terrarium. W ciągu dnia wysoka temperatura powinna dawać w wyniku naokoło 28°C, po nocy – ok. 20°C. Wilgoć powietrza powinna być utrzymywana pośrodku 65 i 75%. W niewoli felsuma złocista być może być karmiona świerszczami, larwami, czerwiami, robakami i muchami.

Przypisy

1. ↑ Phelsuma laticauda. Czerwona Lektura Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (en)

Zobacz też

• felsuma madagaskarska

Źródła

• Michael Knothig, Klaus Liebel, Roland Zobel, Friedrich-Wilhelm Henkel, Wolfgang Schmidt: Amphibien und Reptilien Madagaskars, der Maskarenen, Seychellen und Komoren. Ulmer (Eugen), 1995. ISBN 3-8001-7323-9. 
• Sean McKeown: The General Care and Maintenance of Day Geckos. Advanced Vivarium Systems, 1993. ISBN 978-1-882770-22-9. 
• Phelsuma laticauda. Czerwona Dzieło Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (en)

Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka

Ptasznik kędzierzawy

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
stawonogi

Podtyp
szczękoczułkowce

Gromada
pajęczaki

Rząd
pająki

Rodzina
ptasznikowate

Nazwa systematyczna

Theraphosidae

Ptasznikowate (Theraphosidae potomek męski. Aviculariidae) - ród pająków z podrzędu Opisthothela, sekcji Orthognatha (potomek męski. Mygalomorpha).

Obejmuje ok. 850 gatunków dużych zwierząt o nader różnorodnym ubarwieniu - od czarnych po różne kombinacje koloru zielonego, żółtego, czerwonego, pomarańczowego itp. Ptaszniki żyją głównie w strefie tropikalnej Ameryki Południowej, Afryki i Azji. Występują również w niektórych regionach południa Europy i południowej części USA (Eurypelma californica).

Spis treści

• 1 Zwyczaj życia
  • 1.1 Zapatrywania pokarmowe
• 2 Wredność ptaszników
• 3 Systematyka
• 4 Linki zewnętrzne

//

Zwyczaj życia

Ptaszniki żyją na drzewach, w dziuplach, w szczelinach skalnych ewentualnie w norkach wykopanych w ziemi. Z reguły nie budują sieci łownych, polują aktywnie, głównie w nocy. Pajęczynę wykorzystują do budowy gniazda czy też kokonów. Wolno je spotykać zarówno na terenach półpustynnych, kiedy i w chłodniejszych rejonach górzystych.

Najwięksi przedstawiciele (Theraphosa blondi, Teraphosa apophisis)dorastają do ok. 33 cm rozpiętości odnóży, toż są ponadto gatunki do licha i trochę mniejsze, dochodzące do 1 cm ciała (nie licząc odnóży), np. Cyriocosmus elegans i inne.

Ptaszniki, w relacje od gatunku, dojrzewają w ciągu 1-5 lat, samce nieco szybciej. Na nieograniczoną skalę oddziaływanie na dorastanie ma gorączka i wysyp pokarmu (im wyższe wartości, tym szybszy przemiana materii, dojrzewanie i krótsze żywot). Samiec po ostatniej wylince ma parę miesięcy życia, przestaje spożywać, uzupełniając właśnie inwentarz płynów i wyrusza na szperanie samicy. W czasie kopulacji często ginie zjedzony przez partnerkę. Samice mogą dożyć 20 lat.

Upodobania pokarmowe

Głównym pokarmem ptaszników są owady: karaczany, drewnojady,szarańcza, świerszcze, nieraz pieniądz zdawkowy płazy. Nie zważając na nazwie (i tradycyjnym poglądom laików), ptaki azali także gryzonie padają ich ofiarą niebywale rzadko.

Wredność ptaszników

Większość gatunków produkuje względnie wątły złośliwość - współmierny siłą z pszczelim.

Jad jest z reguły na rzecz człowieka niegroźny - morał nie zna żadnego potwierdzonego przypadku zgonu po ukąszeniu ptasznika, jednak w wypadku wystąpienia reakcji alergicznej przypuszczalnie on być groźny, jednakowo gdy na przypadek uszczypliwość pszczeli (i każda inna substancja).

Do w najwyższym stopniu jadowitych i agresywnych gatunków należą ptaszniki starego świata - tj. azjatyckie i afrykańskie, m.in. rodzaju Citharischius, Chilobrachys, Ornithoctonus, Selenocosmia, Ceratogyrus, Hysterocrates, Stromatopelma, Haplopelma, Heteroscodra, Poecilotheria, Pterinochilus.

Ukąszenia (na rzecz osoby zdrowej) kończą się niemniej z reguły na długim bólu, opuchliźnie, wymiotach i drgawkach (poniekąd miech po ugryzieniu), czasami częściowym paraliżu (typowe dolegliwości w pobliżu neurotoksynach).

Natomiast totalnie niegroźne ptaszniki, o słabszym jadzie, to amerykańskie ptaszniki z rodzaju Brachypelma, Grammostola, Nhandu, Psalmopoeus, Trixopelma, Xenesthis, Vitalius, Phormictopus, Iridopelma, Bonnetina, Avicularia, Aphonopelma, Lasiodora.

Systematyka

Na Półwyspie Indochińskim ptaszniki są artykułem spożywczym. Tu prażone ptaszniki w Skun w Kambodży.

Ptaszniki w Wielkiej Brytanii nazywa się potocznie bird spiders, monkey spiders albo bird-eaters, w USA i nazywane są czasami tarantulami (ang. tarantulas) i ta określenie jest zarejestrowana w tym kraju jak potoczne przydawka, choć z punktu widzenia systematyki tarantule właściwe należą do do nogi innego taksonu, zaliczanego do sekcji Labidognatha, a to jest pogońcowatych (ang. wolf spider). W języku potocznym dopuszcza się stosowanie nazwy tarantula na rzecz ptaszników.

W Polsce żyją 3 niesłychanie z grubsza spokrewnione z ptasznikami gatunki z rodziny gryzielowatych (Atypidae), również należącej do sekcji Orthognatha.

Ptaszniki nadrzewne:

Podrodzina: Acanthopelminae

Odmiana: Acanthopelma

Podrodzina: Aviculariinae

Forma: Avicularia

Kategoria: Avicularia avicularia - ptasznik zwyczajny
Gatunek: Avicularia versicolor - ptasznik wielobarwny
Gatunek: Avicularia urticans
Gatunek: Avicularia huriana
Gatunek: Avicularia aurantiaca
Gatunek: Avicularia azurklaasi
Gatunek: Avicularia bicegoi
Gatunek: Avicularia geroldi
Gatunek: Avicularia purpurea
Gatunek: Avicularia metallica - ptasznik metaliczny
Gatunek: Avicularia minatrix

Rodzaj: Psalmopoeus

Kategoria: Psalmopoeus affinis
Gatunek: Psalmopoeus ecclesiasticus
Gatunek: Psalmopoeus pulcher - ptasznik piękny
Gatunek: Psalmopoeus cambridgei - ptasznik trynidadzki
Gatunek: Psalmopoeus irminia - ptasznik wenezuelski
Gatunek: Psalmopoeus emeraldus
Gatunek: Psalmopoeus intermedius
Gatunek: Psalmopoeus maya
Gatunek: Psalmopoeus plantaris
Gatunek: Psalmopoeus reduncus
Gatunek: Psalmopoeus serek

Podrodzina Poecilotheriinae

Odmiana: Poecilotheria

Gatunek: Poecilotheria regalis
Gatunek: Poecilotheria ornata - ptasznik zdobiony
Gatunek: Poecilotheria fasciata
Gatunek: Poecilotheria rufilata
Gatunek: Poecilotheria pederseni
Gatunek: Poecilotheria metallica
Gatunek: Poecilotheria miranda
Gatunek: Poecilotheria subfusca
Gatunek: Poecilotheria formosa
Gatunek: Poecilotheria tigrinawesseli
Gatunek: Poecilotheria hanumavilasumica

Podrodzina Stromatopelminae

Odmiana: Stromatopelma

Jakość: Stromatopelma calceatum

Odmiana: Heteroscodra

Jakość: Heteroscodra maculata

Ptaszniki Naziemne:

Podrodzina Harpactirinae

Gatunek: Pterinochilus

Jakość: Pterinochilus murinus - ptasznik słoneczny
Gatunek: Pterinochilus vorax
Gatunek: Pterinochilus chordatus
Gatunek: Pterinochilus lugardi

Podrodzina Theraphosinae

Forma: Acanthoscurria

Jakość: Acanthoscurria geniculata - ptasznik białokolanowy
Gatunek: Acanthoscurria musculosa
Gatunek: Acanthoscurria chacoana
Gatunek: Acanthoscurria brocklehursti
Gatunek: Acanthoscurria antillensis

Rodzaj: Aphonopelma

Kategoria: Aphonopelma seemani
Gatunek: Aphonopelma anax
Gatunek: Aphonopelma stoicum
Gatunek: Aphonopelma moderatum

Rodzaj: Brachypelma

Jakość: Brachypelma albopilosum - ptasznik kędzierzawy
Gatunek: Brachypelma andrewi
Gatunek: Brachypelma angustum
Gatunek: Brachypelma annitha
Gatunek: Brachypelma auratum
Gatunek: Brachypelma aureoceps
Gatunek: Brachypelma baumgarteni
Gatunek: Brachypelma boehmei - ptasznik czerwononogi
Gatunek: Brachypelma embrithes
Gatunek: Brachypelma emilia
Gatunek: Brachypelma epicureanum
Gatunek: Brachypelma fossorium
Gatunek: Brachypelma hamorii
Gatunek: Brachypelma klaasi
Gatunek: Brachypelma sabulosum
Gatunek: Brachypelma schroederi
Gatunek: Brachypelma smithi - ptasznik czerwonokolanowy
Gatunek: Brachypelma vagans - ptasznik czerwonoodwłokowy
Gatunek: Brachypelma verdezi

Rodzaj: Chromatopelma

Typ: Chromatopelma cyaneopubescens

Rodzaj: Eupalaestrus

Kategoria: Eupalaestrus campestratus
Gatunek: Eupalaestrus spinosissimus
Gatunek: Eupalaestrus weijenberghi

Rodzaj: Grammostola

Jakość: Grammostola actaeon
Gatunek: Grammostola alticeps
Gatunek: Grammostola aureostriata
Gatunek: Grammostola burzaquensis
Gatunek: Grammostola chalcothrix
Gatunek: Grammostola doeringi
Gatunek: Grammostola fossor
Gatunek: Grammostola gossei
Gatunek: Grammostola grossa
Gatunek: Grammostola iheringi
Gatunek: Grammostola inermis
Gatunek: Grammostola mendozae
Gatunek: Grammostola mollicoma
Gatunek: Grammostola porteri
Gatunek: Grammostola pulchra
Gatunek: Grammostola rosea - ptasznik chijski
Gatunek: Grammostola schulzei
Gatunek: Grammostola vachoni

Rodzaj: Lasiodora

Klasa: Lasiodora parahybana - ptasznik olbrzymi
Gatunek: Lasiodora klugi

Rodzaj: Megaphobema
Forma: Nhandu

Jakość: Nhandu chromatus
Gatunek: Nhandu coloratovillosus
Gatunek: Nhandu carpoensis

Rodzaj: Theraphosa

Jakość: Theraphosa blondi - ptasznik goliat
Gatunek: Theraphosa apophysis

Podrodzina Thrigmopoeinae

Ptaszniki Podziemne:

Podrodzina Eumenophorinae

Forma: Citharischius

Typ: Citharishius crawshayi

Rodzaj: Phoneyusa

Podrodzina Ischnocolinae
Podrodzina Ornithoctoninae

Gatunek: Cyriopagopus

Jakość: Cyriopagopus schioedtei

Rodzaj:Haplopelma

Typ: Haplopelma lividum
Klasa: Haplopelma minax
Jakość: Haplopelma shmidti
Jakość: Haplopelma costale
Kategoria: Haplopelma longipes
Jakość: Haplopelma aureopilosum

Podrodzina Selenocosmiinae

Gatunek: Selenocosmia

Gatunek: ptasznik jawajski Selenocosmia javanensis

Rodzaj: Chilobrachys

Typ: Chilobrachys huahini
Gatunek: Chilobrachys fimbriatus

Podrodzina Selenogyrinae

Linki zewnętrzne

• Opisy nad 250 gatunków ptaszników!

Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
stawonogi

Podtyp
szczękoczułkowce

Gromada
pajęczaki

Rząd
pająki

Rodzina
ptasznikowate

Podrodzina
Theraphosinae

Rodzaj
Chromatopelma

Gatunek
Chromatopelma cyaneopubescens

Nazwa systematyczna

Chromatopelma cyaneopubescens

Strand, 1907

Systematyka w Wikispecies

Kolekcja dzieł sztuki zdjęć w Wikimedia Commons

Chromatopelma cyaneopubescens – gigantyczny ptasznik z rodzaju Chromatopelma, występujący głównie w Wenezueli.

Spis treści

• 1 Wygląd
• 2 żyłka hodowli
• 3 Dymorfizm płciowy
• 4 Uwagi

//

Wygląd

Ubarwienie pająka zmienia się razem z wiekiem. Do 5 wylinki jego nogi są koloru pomarańczowego. Karapaks jest zbielały, a odwłok ciemny z kilkoma pomarańczowymi paskami. Po 5 wylince nogi zaczynają odbierać lazurowy barwa. Po kolejnej wylince pająk przybiera barwy dorosłego osobnika: metaliczno-niebieskie nogi, zielono-niebieski karapaks i wyraźnie oranż odwłok.

Samica żyje wokół 15 lat, samiec wokół 5. Pająk nie wypada do największych ptaszników. Jego głowotułów osiąga proporcja ok. 5-6cm, a z nogami dorasta do 15 cm. Chromatopelma rośnie żwawo i ma ogromny pomnożenie ciała po wylince. Kiedy u większości gatunków ptaszników samiec jest mniejszy.

Dryg hodowli

Odpowiednia kaliber terrarium na rzecz tego gatunku to 30 cm x 30 cm 20 cm. Wysoka wilgoć być może być niebezpieczna na rzecz dorosłych osobników tego gatunku, w następstwie tego najlepiej, iżby wahała się w granicach 50-65%. Młode są w wyższym stopniu odporne i znoszą wilgoć sięgającą 70-80%. Odpowiednia gorączka w terrarium to 25-28°C. W terrarium porządnie jest umieścić miseczkę z wodą tudzież nieco korzeni, które posłużą mu do zrobienia gniazda z pajęczyny. Pająk żywi się świerszczami, karaczanami, larwami mącznika młynarka natomiast innymi bezkręgowcami.

Dymorfizm płciowy

Dymorfizm seksualny rzucający się w oczy jest nie wcześniej u dorosłych osobników. Samiec jest pomniejszy, smuklejszy, posiada bulbusy (narządy płciowe przypominające maczugi) na końcu nogogłaszczek natomiast haczyki na pierwszej parze kończyn krocznych służące do przytrzymywania szczękoczułek samicy. Pełnoletność płciową osiąga po dookoła 2 latach, samice nieznacznie później.

Obydwa ptaszniki trzeba akuratnie nakarmić przedtem kopulacją. Samica wytwarza oprzęd od 3 do 6 miesięcy po kopulacji, a wylęganie jajek trwa 8-11 tygodni. W kokonie jest statystycznie 100-400 pająków.

Uwagi

Chromatopelma to stały kategoria polecany początkującym hodowcom. Poruszony wyczesuje włoski parzące z odwłoka czy też żwawo ucieka do kryjówki. W rzeczy samej przypadkiem się zajść napastliwy jednostka, jaki miast wyczesać włoski z odwłoka przyjmie postawę obronną unosząc przednie odnóża do góry. Złośliwość tego gatunku nie jest groźny na rzecz człowieka, chyba że nie jest się uczulonym. Plecie ponadto niesłychanie mrowie pajęczyny, co daje bajeczny konsekwencja w terrarium.

Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Ażeby dokonać go weryfikowalnym, trzeba dostarczyć przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Żółw czerwonolicy

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
żółwie

Rodzina
żółwie błotne

Rodzaj
Trachemys

Gatunek
żółw ozdobny

Podgatunek
żółw czerwonolicy

Nazwa systematyczna

Trachemys scripta elegans

(Wied-Neuwied, 1839)

Systematyka w Wikispecies

Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons

Żółw czerwonolicy, żółw czerwonouchy (Trachemys scripta elegans) – podgatunek żółwia ozdobnego (Trachemys scripta) z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi błotnych.

Spis treści

• 1 Występowanie
• 2 Opis
• 3 Rozmiary
• 4 Biotop
• 5 Pokarm
• 6 Behawior
• 7 Rozmnażanie
• 8 Ciekawostki
• 9 Uprawa w terrarium
  • 9.1 Dieta
  • 9.2 Akwaterrarium
  • 9.3 Dowód tożsamości płci żółwi czerwonolicych
• 10 Przypisy

//

Występowanie

Ameryka Północna i Stany zjednoczone Środkowa po północny zachód Ameryki Południowej. W Polsce pojawia się na wynik wypuszczania na swoboda przez osoby, które trzymały go w domowych terrariach, jaki być może ustanawiać konkurencję na rzecz rodzimego żółwia błotnego (Emys orbicularis).

Opis

Karapaks bulwiasty i spłaszczony z nieznaczną stępką barwy oliwkowo-zielonej do niezupełnie czarnej u niektórych starszych samców. U młodych osobników zbroja i skóra ma odcień od żółto-zielonego do ciemnozielonego. Po bokach zielonej głowy występują rozszerzające się do tyłu czerwone paski, a pod paski jasnożółte. Palce stóp łączy membrana pływna. Samce są przeważnie mniejsze od samic i mają dłuższe i grubsze ogony zaś dłuższe pazury.

Rozmiary

Długość karapaksu do od 12,5 do 28,9 cm.

Biotop

Większe zbiorniki ze stojącą wodą.

Pokarm

W diecie młodych osobników przeważa dary nieba wstrętny. Wspólnie z wiekiem 90% osobników staje się roślinożercami. Uzupełnieniem ich diety są wodne owady, ślimaki, kijanki, raki, ryby. Pożywienie muszą przełykać w wodzie, ponieważ z powodu braku mięśnia poruszającego językiem nie mają podczas gdy go przesuwać.

Behawior

Zimuje w mule na dnie zbiorników wodnych. Kiedy wygrzewa się w słońcu przyjmuje charakterystyczną pozycję rozkładając w szerokim zakresie odnóża przednie, a tylne do tyłu z odwróconymi podeszwami do góry.

Rozmnażanie

Gody odbywa wczesną wiosną. Samica składa od maja do lipca do dołka w ziemi zwilżonego moczem 4-23 worek mosznowy dwaj albo trzy baty w sezonie. Młode wylęgają się po 2 do 2,5 miesiącach między lipcem a wrześniem i mierzą ok. 2,5 cm. Jeśli wyląg nastąpi późną jesienią, młode mogą przezimować w gnieździe i pojawić się z niego nie wcześniej na wiosnę.

Ciekawostki

Zwierzak ów jest obiektem intensywnych badań biologów ze względu na maszyneria regulacji płci potomstwa w układy od temperatury wylęgu jaj. Na razie nie rozpracowano kompletnej kaskady genów odpowiedzialnych za ów sprawa sądowa, teraz określono horyzontalny RNA kilku genów związanych z różnicowaniem płci i rozwojem gonad.

Uprawa w terrarium

Zbliżenie

Dieta

W hodowli domowej trzeba umożliwić żółwiowi zacięcie gdy w najwyższym stopniu przybliżone do naturalnych. W takim razie w kompozycja diety powinny spływać pokarmy przybliżone do takich, jakie bydlę mogłoby wyszperać na wolności. Podstawę diety powinny mianować żywe ryby, ślimaki, larwy zwierząt wodnych, skorupiaki i wszelkie rośliny wodne. Urozmaiceniem diety mogą być dżdżownice, niewielkie owady, rośliny łąkowe takie kiedy np. mniszek lekarski medyczny. Żółwiom nie trzeba nadawać się mięsa ssaków i ptaków, podczas gdy również owoców i warzyw. Jest to pożywienie cudaczny i po dłuższym podawaniu ma wielce wrogi działanie na gada.

Akwaterrarium

Akwarium na rzecz żółwia powinno być podczas gdy największe. Minimalne proporcja, to rozciągłość: 5*rozciągłość karapaksu żółwia, wielkość: 3*rozciągłość karapaksu żółwia, wielkość: kiedy największa, ważne, by rząd wody w kantorek wynosił minimum 1,5 cięgi rozciągłość karapaksu żółwia. Portiernia powinno być wyposażone w kreatywny układ filtracyjny, dlatego że żółwie niezwykle żwawo zanieczyszczają wodę. Żółw ma obowiązek podobnie mieć wyspę, na którą przypadkiem ukazać się i się wygrzewać. Ponad wyspą powinna być umieszczona żarówka grzewcza (nie przypadkiem być umieszczona za skromnie, by żółw nie doznał poparzeń) i lampa fluorescencyjna UVB, zastępująca naturalne promienie słoneczne. W miarę siła powinno się dowodzić żółwiowi częste kąpiele słoneczne, z umożliwieniem mu ukrycia się w cieniu, by żółw nie doznał udaru. Najlepiej załatwić wymówka zagraniczny z oczkiem wodnym, poprawnie ogrodzony, tak aby żółw nie mógł ulotnić się, a dodatkowo cienisty od wiatru, jako że żółw przypuszczalnie się przeziębić.

Identyfikacja płci żółwi czerwonolicych

U młodych żółwi pleć jest nierozpoznawalna, rozciągłość pazurów azaliż ogona przypuszczalnie być myląca. Nie prędzej z wiekiem cechy płciowe stają się bez ogródek widoczne. Przyjmuje się, iż płeć jest dozwolone poznać u 2-3 letnich żółwi.

U samców tego gatunku wcale charakterystyczne są długie pazury. Chodzi zaiste o trzy środkowe pazury przednich łap, które są kilkukrotnie dłuższe od pozostałych dwóch pazurów.

Drugą widoczną różnicą pośrodku samcem i samicą jest chwost. Chwost samicy równomiernie zwęża się do tyłu jest stojący i wygimnastykowany Wlot kloaczny jest umieszczony w połowie długości ogona albo bliżej ciała żółwia. U samców chwost jest ociupinę dłuższy, słusznej postury, a wówczas na końcu się zwęża, przestrzał kloaczny znajduje się nadal od ciała, otwarcie za połową długości ogona. Za kloaką chwost bez owijania w bawełnę się zwęża.

Przypisy

1. ↑ Nowosad A., Sujak P.: Żółw czerwonolicy na Morasku. .
2. ↑ Głowaciński Z., Okarma H., Pawłowski J., Solarz W. (red.) 2008: Lektura gatunków obcych inwazyjnych w faunie Lokalny. Wyd. internetowe. Instytut Ochrony Przyrody PAN w Krakowie. .

Kategorie: Terrarystyka • Żółwie błotne • Gady Ameryki Północnej • Gady Ameryki PołudniowejUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł

Toke (Gekko gecko)

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
strunowce

Podtyp
kręgowce

Gromada
gady

Rząd
łuskonośne

Rodzina
gekonowate

Nazwa systematyczna

Gekkonidae

Gray, 1825

Systematyka w Wikispecies

Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons

Gekonowate, gekony (Gekkonidae) – najbogatsza w gatunki ród małych i średniej wielkości jaszczurek. Obejmuje powyżej 100 rodzajów i rzędu 1200 gatunków opisanych naukowo. Gekony są gadami o w największym stopniu prymitywnej wśród jaszczurek budowie. Są również popularnymi wśród terrarystów zwierzętami domowymi.

Spis treści

• 1 Występowanie i biotop
• 2 Opis
• 3 Behawior
• 4 Rozmnażanie
• 5 Funkcje ogona
• 6 Autotomia
• 7 Przystawanie do powierzchni
• 8 Wachta ubarwienia
  • 8.1 Dymorfizm płciowy
  • 8.2 Systematyka
  • 8.3 Bibliografia

//

Występowanie i biotop

Najliczniej występują w strefie zwrotnikowej i podzwrotnikowej. Stany Północna i Środkowa, Usa Południowa, Czarny ląd, Madagaskar, Półwysep Arabski, południowa Azja, Australia, Archipelag Malajski, Nowa Zelandia i Stary kontynent (7 gatunków). Dotarły do wielu wysp. Zajmują zaledwie środowiska suche. Żyją w lasach, stepach, na sawannach, terenach pustynnych i skalistych, a niektóre w pobliżu siedzib ludzkich (tzw. gekony domowe).

Opis

Skóra cienka i delikatna, pokryta małymi, ziarnistymi łuskami. Na skórze występują rogowe twory o różnym kształcie ewentualnie rogowe płytki. Włosy duża, kawa na ławę wyodrębniona, oczy wystające, duże, często wyraźnie ubarwione. Gatunki dzienne mają źrenice okrągłe, a nocne pionowe. Powieki u większości gatunków zrośnięte, przez co muszą szorować oczy długim językiem. Źrenice mogą się zwężać bądź poszerzać. Chwost długi, statystycznie stanowi połowę całkowitej długości ciała, w przekroju owalny, często cylindryczny. Większa część gekonów zjada wylinkę. U gatunków nadrzewnych występują poniżej palcami włoskowate przylgi, które umożliwiają im sprawne chodzenie po pionowych ścianach, sufitach, a chociażby po szybach. Są jedynymi jaszczurkami mającymi rzemiosło wydawania donośnych głosów. Od jednego z tych dźwięków (gek-ko) pochodzi naukowa określenie rodziny. Głosy samców różnią się od głosów samic. Gekony mają prawidłowo rozwinięty zmysł słuchu. Najogromniejszy gekon ogromny (Rhacodactylus leachianus) z Nowej Kaledonii osiąga do 400 cm długości całkowitej i 800 g masy ciała. Najmniejszy to Sphaerodactylus ariasae osiągający rozciągłość 1,4-1,8 cm i masę ciała 2 g.

Diplodactylus damaeum - młoda samica

Rozmiary 
Długość od 1,4 do 40 cm
Mnóstwo ciała od 2 do 800 gram.
Biotop 
Suche środowiska, lasy, skaliste pustynie, często zamieszkują w pobliżu ludzkich siedzib.
Pokarm 
Głównie duże owady, większe gatunki są drapieżnikami polującymi na małe kręgowce - ptaki i gryzonie. Dorosłe gekony często zjadają mniejszych przedstawicieli swojego gatunku (np. gekon toke). Przedstawiciele rodzajów Hoplodactylus i Naultinus na domiar tego bezkręgowców jedzą również nektar i pyłek kwiatowy.

Behawior

Gekony dzielą się na nocne (pionowe źrenice) i dzienne (okrągłe źrenice). Dzienne gekony, kiedy imię tłumaczy, prowadzą codzienny zwyczaj życia i przeważnie są z większym natężeniem barwne od nocnych. Rzadziej występujące rodzaje gekonów dziennych to: Pristurus, Phelsuma, Quedenfeldtia, Naultinus i Lygodactylus.

Rozmnażanie

Dojrzałość płciowa przeciętnie w 2 roku życia. Większa część jest jajorodna niewiele (z Nowej Zelandii) jajożyworodne (rodzaje Hoplodactylus i Naultinus a Rhacodactylus trachyrhynchus). Trzy gatunki gekonów są partenogenetyczne. Samica składa od 1 do 2 jaj kulistego kształtu, w pergaminowych osłonkach pokrytych lepkim śluzem, które przykleja w różnych szczelinach, przy kamieniami bądź na ziemi.

Funkcje ogona

U gekonów chwost spełnia do licha i trochę funkcji. Przede wszystkim jest pomocniczym narządem ruchu istotnym pod ręką balansowaniu ciałem w trakcie wykonywania skoków. U wielu gekonów stał się on rezerwuarem tłuszczu. Gekon fałdoskóry posiada na ogonie specjalne fałdy. Fałdy te pomagają w lepszym przyleganiu do podłoża, w wykonywaniu lotu ślizgowego na przestrzeni skoku, a również do lepszego maskowania.

Autotomia

Gekony mają sztuka odrzucania ogona, co ratuje im często żywot. Spekulatywny, wijący się chwost przypomina wijącą się gąsienicę, ze względu czemu odwraca uwagę napastnika, a gekon w tym czasie zdoła umknąć i schować się. Odrzucona przez potwór część ciała jest regenerowana, niemniej w życiu nuże nie jest podobna do pierwowzoru. Nie wszystkie gekony posiadają biegłość do autotomii.

Adhezja do powierzchni

Spodnia część palców (lamellae) niewielkiego toke

Wielokrotne wzrost spodniej części palca gekona (lamellae)

Charakterystyczną cechą gatunków nadrzewnych jest rzemiosło przylegania do powierzchni. Gekony o naziemnym trybie życia są tej cechy pozbawione. Na spodniej części spłaszczonych palców istnieją specjalne twory (lamellae). Są to nachodzące na siebie blaszki pokryte milionami mikroskopijnych wyrostków skórnych. Jeden młokos jest wielkości dookoła 10 do 100 mikrometrów. Ponadplanowy maszyneria układu krwionośnego w kończynach gekona umożliwia mu sterowanie przyczepnością. Dosyć tego, iż unosi albo opuszcza palce. Pełnoletni gekon potrafi zdołać zachować całą wagę ciała jednym palcem. Poruszony wszystkimi palcami jest w stanie podnieść balast wagi ludzkiego noworodka.

Młody gekon leśny (Pachydactylus bibronii)

Wachta ubarwienia

Gekony potrafią modyfikować ubarwienie. Nie jest to szychta podczas gdy u kameleonów, a zaledwie wachta z jasnej na ciemniejszą. Jak gekon jest zainteresowany czy też oddaje się zwiedzaniu obcego terenu – jaśnieje. Jak jest podniecony bądź ma libertyński stan rzeczy zdrowia – przybiera ciemniejsza barwę. Historia się racja, jako że gekony posiadają specjalne komórki w skórze, które rozszerzają bądź kurczą się na zalecenie układu nerwowego gekona. Takie same komórki występują w skórze mątwy, pozwalając jej diametralnie zlewać się z otoczeniem, mrowie szybciej i efektywniej aniżeli robią to gekony.

Dymorfizm płciowy

Gekon liścioogonowy - samiec (po prawej) i samica. Chwost samca wygląda, kiedy nadgryziony liść

Schematy okolicy kloaki u samców

Zazwyczaj u gekonów różnice między samcem a samicą są trochę wyraźne. Gdy gekony są wielce młode niuans płci być może być niemożliwe. Wobec tego sformułowanie różnic wymaga dokonania pewnych obserwacji. Dobrym sposobem na odróżnienie płci jest rozlokowanie małych osobników w tym samym terrarium. Samce w większości wypadków agresywniejsze będą próbować panować ponad innymi osobnikami. W ciągu podejmowanych prób zdominowania będą redagować charakterystyczne odgłosy. Samice na ogół są mniejsze od samców. U samców uchwyt ogona w większości jest grubsza. Wszystkie gekony w okolicach kloaki, zrazu przy ogona, mają widoczne pory. Ktokolwiek jakość gekona ma swoisty na rzecz siebie oprawa porów. Pory te są różne u samców i samic.

Systematyka

Młody gekon gruboogonowy (Hemitheconyx caudicinctus)

W rodzinie gekonów wyróżniono parę podrodzin:

• Aeluroscalabotinae - obejmuje przed chwilą gatunek Aeluroscalabotes
• Eublepharinae
• Gekkoninae
• Teratoscincinae - obejmuje właśnie forma Teratoscincus
• Diplodactylinae

Przedstawiciele Gekkoninae, Teratoscincinae i Diplodactylinae mają nieruchome powieki. U Aleuroscalabotinae i Eublepharinae powieki są ruchome.

Przedstawiciele

• gekon tygrysi (Eublepharis macularius)
• gekon leśny (Pachydactylus bibronii)
• gekon płaczący (Lepidodactylus lugubris)
• gekon gruboogonowy (Hemitheconyx caudicinctus)
• gekon scynkowy (Teratoscincus scincus)
• toke (Gekko gecko)
• gekon żmijowy (Teratolepis fasciata)
• gekon fałdoskóry (Ptychozoon kuhli)

Bibliografia

1. Hanna Dobrowolska: Gady. Stolica Polski: Państwowe Wydaw. Naukowe, 1981. ISBN 83-01-00957-8. 
2. Włodzimierz Juszczyk: Gady i płazy. Gród nad Wisłą: Erudycja Powszechna, 1986. ISBN 83-214-0464-2. 
3. Family Gekkonidae (Geckoes) (en). J. Craig Venter Institute. .
4. Zwierzęta : encyklopedia ilustrowana. Stolica Polski: Oficyna Naukowe PWN, 2005. ISBN 83-01-14344-4. 

Kategorie: Gekonowate • TerrarystykaUkryta kategoria: Artykuły wymagające uzupełnienia źródeł

Systematyka

Domena
eukarioty

Królestwo
zwierzęta

Typ
stawonogi

Podtyp
szczękoczułkowce

Gromada
pajęczaki

Rząd
pająki

Rodzina
ptasznikowate

Rodzaj
Stromatopelma

Gatunek
Stromatopelma calceatum

Nazwa systematyczna

Stromatopelma calceatum

Fabricius, 1793

Ptasznik wiosłonogi (Stromatopelma calceatum) - pająk z rodziny ptasznikowatych.

Wielkość: Samica większa: do 5,5-6 cm długości, elastyczność odnóży do 15 cm, samiec 3 cm długości, elastyczność odnóży 10-12 cm.

Występowanie: Czarny kontynent Zachodnia, w większości wypadków w Sierra Leone. Zasiedla korony drzew.

Wygląd: Samica ma grań żółty i oranż, a spód ciemny. Posiada obrazowy przepis w postaci plamek na odwłoku i radialnych pasków na karapaksie. Na odnóżach ma czarne plamki. Samiec ma delikatniejszą budowę, ma z większym natężeniem stonowane i mniej barwne kolory.

Długość życia: Samice żyją 10-12 lat, samce po ostatniej wylince żyją 6-9 miesięcy.

Ekologia

Ciepłolubny, żyje w klimacie o wysokiej wilgotności i temperaturze w granicach 27-29°. Zwierzę drapieżne. Zwyczaj życia nocny.

Rozmnażanie: Samica znosi worek mosznowy po 6-8 tygodniach od zapłodnienia do kokonu. Po 3 tygodniach wylęga się z nich do 100 młodych, które po dookoła miesiącu przeobrażają się w pełni wykształcone osobniki.

Ciekawostki: Jeden z najszybszych i w najwyższym stopniu jadowitych ptaszników. Pająk ów jest często hodowany przez hobbistów.

Źródła

1. Arachnea.org

Kategorie: Ptasznikowate • Terrarystyka