Agama wodna
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
agamowate
Rodzaj
Physignathus
Gatunek
agama wodna
Nazwa systematyczna
Physignathus lesueurii
Gray, 1831
Kolekcja dzieł sztuki zdjęć w Wikimedia Commons
Agama wodna (Physignathus lesueurii) – typ jaszczurki z rodziny agamowatych.
Opis
Wzdłuż grzbietu ciągnie się nędzny szczotka do włosów, z tyłu głowy i na karku drobny fałd skórny na wskroś zalany. Chwost długi, bocznie spłaszczony. Na szarożółtozielonym ciele naprzemienne ciemnozielone i żółte poprzeczne pręgi.
Rozmiary
Długość ciała 80 cm
Biotop
Nad brzegami rzek.
Pokarm
Małe organizmy i części roślin.
Zachowanie
Prowadzi półwodny zwyczaj życia. Przebywa na gałęziach drzew zwisających ponad wodą ewentualnie w zaroślach w pobliżu rzek, iżby w razie zagrożenia dać drapaka do wody.
Rozmnażanie
jajorodna
Występowanie
Australia i Nowa Gwinea
Zobacz też
Kategorie: Agamowate • Terrarystyka • Zwierzęta Australii
Felsuma madagaskarska
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rodzina
gekonowate
Podrodzina
Gekkoninae
Rodzaj
Phelsuma
Gatunek
felsuma madagaskarska
Nazwa systematyczna
Phelsuma madagascariensis
Gray, 1831
Kolekcja dzieł sztuki zdjęć w Wikimedia Commons
Felsuma madagaskarska, dniówka madagaskarska (Phelsuma madagascariensis) - klasa jaszczurki, jeden z największych gekonów.
Dorasta do 25 - 30 cm długości. Jest aktywna za dnia. Całkiem bez trudu się oswaja.
W terrarium przypadkiem żyć pospołu z rzekotką nowogwinejską, ropuchą azjatycką i anolisem kubańskim.
Jaszczurka ta ma duże potrzeba posiadania na wapń i witaminy. Minimalne część terrarium na rzecz pary to 70×50x80 cm. Gorączka od 25 do 30 °C. Felsumy zjadają świerszcze, mączniki, karaczany, szarańczę, drewnojady, muchy, koniki polne, ćmy, larwy moli woskowych itp.
Linki zewnętrzne
Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka
Traszka chińska
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
płazy
Rząd
płazy ogoniaste
Rodzina
salamandrowate
Rodzaj
Cynops
Gatunek
traszka chińska
Nazwa systematyczna
Cynops orientalis
(David, 1873)
Stan prawny ochronny
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)
EX
EW
CR
EN
VU
NT
LC
Kategoria: niższego ryzyka
Traszka chińska (Cynops orientalis) - kategoria płaza ogoniastego z rodziny salamandrowatych.
Spis treści
//
Wygląd
Traszka chińska powinno się do mniejszych traszek. Osiąga rozciągłość od 6 do 9 cm jakkolwiek niektóre źródła podają minimalnie większe odsetek - ok. 10 cm. Jest płazem o smukłej i drobnej budowie ciała. Kłaki jest spłaszczona nieco w płaszczyźnie poziomej, zakończona niewielkim otworem gębowym. Oczy są umiejscowione po jej bokach. Kadłub ma jajowaty postać i jednakowo kiedy kudły ostrożnie spłaszczony grzbietobrzusznie. Na końcu ciała znajduje się chwost osiągający rozciągłość mniej więcej ta samą co mięso. Kończyny są w szerokim zakresie rozstawione i opatrzone drobnymi szczupłymi palcami. Na przednich łapach są to czwórka na tylnych pięć palców. Skóra jest wcale gładka, wydziela spore ilości śluzu i zawiera gruczoły produkujące substancje toksyczne na rzecz obrony przedtem wrogami. Ubarwienie grzbietu jest na ogół ciemnobrązowe do czarnego, bęc dekiel upominający oranż barwa upstrzony ciemnymi plamami, kto podczas gdy w przypadku kumaków działa na potencjalnych wrogów odstraszająco.
Występowanie
Rodzaj Cynops obejmuje nieco gatunków traszek prowadzących w głównej mierze hydrologiczny zwyczaj życia. Do tak bywa spotykanych w handlu i hodowli gatunków należą Cynops pyrrhogaster i Cynops orientalis. Traszka chińska pochodzi ze środkowo i południowo-wschodnich Chin. Naturalnym na rzecz niej siedliskiem są stojące, spokojne zbiorniki wodne o dość niskich temperaturach. Przygnębienie ich, zazwyczaj pokryte mułem, porastają gęsto wodne rośliny, które są naturalnym dostawcą odpowiednich ilości tlenu, i służą zwierzętom w charakterze obszar ukrycia i rozrodu. Rzadko jest dozwolone natrafić osobniki tego gatunku w wodach nader można płynących. Wobec osłoną nocy niekiedy wychodzą na ląd.
Gody
Zachowania godowe traszek są wystarczająco skomplikowane i przyjmują u nich formę szeregu różnych zachowań, głównie ze okolica samca, mających na celu doprowadzenie samicy do podjęcia składanego przez niego spermatofora, inaczej pakietu galaretowatej substancji zawierającej sperma. W przypadku Cynops orientalis w trakcie godów samiec staje się ożywiony i całkiem raptem napastuje samicę. Jego gruczoły kloakalne trwale nabrzmiewają, podpływając do partnerki owija ją ogonem, od czasu do czasu poniekąd kąsa. Kiedy dojdzie do podjęcia spermatofora, a samica jest w trakcie owulacji składane są jajeczka. Każde z nich przesuwając się w kierunku otworu “wyjścia” przemieszcza się tuż przy pakietu nasienia. W ów właśnie droga dochodzi do zapłodnienia. Samica składa jajeczka przyklejając je do liści i ostrożnie skleja ich brzegi tak aby dać możliwość im tym samym lepszą ochronę i zaopatrzenie w tlen. Zestaw jaj być może być czynnością rozciągniętą w czasie. Samica bo przypadkiem to działać kilkakrotnie od czasu wchłonięcia spermatofora w różnych odstępach czasowych. Jednakowo gdy innym traszkom umożliwia jej to zręczność okresowego przechowywania zachowującego swe właściwości nasienia. Po zaobserwowaniu złożenia jaj trzeba bądź przekazać je do oddzielnego zbiornika, czy też rozłączyć dorosłe, bowiem z kiedy niekiedy mogą one potraktować jajeczka w charakterze jedzenie. Larwy wylęgają się po naokoło 10 dniach. U gatunku tego możliwe jest również występowanie neotenii.
Zimowanie
Nie jest wymagane. Stosuje się nieco okresowe spadek temperatury, które równolegle jest bodźcem prowokującym zachowania rozrodcze.
Odnośniki
Traszka chińska (Cynops orientalis David, 1873) - zobrazowanie hodowli w niewoli
Kategorie: Terrarystyka • Salamandrowate
Agama kołnierzasta
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
agamowate
Rodzaj
Chlamydosaurus
Gatunek
agama kołnierzasta
Nazwa systematyczna
Chlamydosaurus kingii
Gray, 1825
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Agama kołnierzasta (Chlamydosaurus kingii) – kategoria jaszczurki z rodziny agamowatych, bezprzykładny oficjel rodzaju Chlamydosaurus.
Opis
Z boków szyi i spod żuchwy wyrasta ogromny fałd skórny malejący na ramiona tworząc pomarszczone fałdy. W razie zagrożenia rozpościera go z powodu promienistym włóknom chrzęstnym, a kołnierz taki ma średnicę co więcej kilkunastu centymetrów, w kolorach niebieskim, pomarańczowym i jasnobrązowym, jest ząbkowany na brzegach. Następstwo odstraszający potęguje w szerokim zakresie otwarta japa ukazująca jaskrawe środek. Małe łuski na ciele są gładkie. Grań barwy szarobrązowej w dużych ilościach przykryty ciemnymi plamkami.
Rozmiary
Długość ciała 80-100 cm, w tym połowę stanowi ogon.
Biotop
Tereny suche, zadrzewione.
Pokarm
Owady, pająki.
Behawior
Prowadzi naziemny i nadrzewny zwyczaj życia. żwawo biega na tylnych odnóżach unosząc powyżej ziemią chwost. W razie zagrożenia rozpościera kołnierz usiłując odstraszyć napastnika, po czym rzuca się na niego boleśnie go kąsając.
Rozmnażanie
Podczas pory godowej (arche pory deszczowej, wrzesień-październik), dorosłe samce walczą o partnerki, rozkładając swoje kołnierze szczypią się jeden drugiego. Jeden albo dubel cięgi samice składają w środku pory deszczowej (listopad-luty) 4-23 jaj w pergaminowatych osłonkach do dołków w ziemi o głębokości ok. 5-20 cm, statystycznie w miejscu akuratnie nasłonecznionym. Wylęganie trwa od dwóch do trzech miesięcy. Płeć dopiero co wylęgłych determinuje gorączka. Jeżeli jest za wysoka wylęgają się przed chwilą samice. Wysoka temperatura optymalna wynosi 29-35 °C i w owym czasie numer samic i samców równoważy się.
Występowanie
Północno-zachodnia Australia i Nowa Gwinea.
Bibliografia
Zobacz też
Kategorie: Agamowate • Terrarystyka • Zwierzęta Australii
Pyton tygrysi
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Podgromada
diapsydy
Nadrząd
lepidozaury
Rząd
łuskonośne
Podrząd
węże
Rodzina
dusiciele
Podrodzina
pytony
Rodzaj
Python
Gatunek
pyton tygrysi
Nazwa systematyczna
Python molurus
(Linnaeus, 1758)
Stan prawny ochronny
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)
EX
EW
CR
EN
VU
NT
LC
Kategoria: podwyższonego ryzyka
Kolekcja dzieł sztuki zdjęć w Wikimedia Commons
Pyton tygrysi (Python molurus) – jeden z największych pytonów świata. Pomniejszy tylko od pytona siatkowego.
Wyróżnia się dwoje podgatunki pytona tygrysiego:
• Pyton tygrysi jasnoskóry (Python molurus molurus) - podgatunek honorowy Zamieszkuje wschód słońca Pakistanu, Republika indii, Nepal i Cejlon (Sri Lanka).
• Pyton tygrysi ciemnoskóry (Python molurus bivittatus) Żyje na Birmie, południu Chin, w Laosie, Malezji i Indonezji, a dodatkowo na wyspach: Celebes, Stan czuwania i Borneo.
Systematyka nie wyróżnia podgatunku P.m. pimbura - jaki oficjalnie zaliczany jest do P.m. molurus.
Opis
Piękny, niezmierzony i w większości wypadków potulny wąż. Z tego względu często hodowany w domach. Ma silne i masywne mięso o obwodzie większym aniżeli udo dorosłego mężczyzny. Pełnoletni jednostka potrafi kreować groźba na rzecz życia człowieka.
Ubarwienie formy nominalnej (wild type) węża stanowią klarownie albo ciemnobrązowe, nieregularne duże plamy oddzielone od siebie cienkimi, jasnożółtymi pręgami. Plamy są jaśniejsze w części centralnej, ciemniejsze natomiast obok krawędziach.
Istnieje czereda odmian barwnych kiedy np. albino, green, labirynth.
Rozmiary
W relacje od podgatunku, jednostka tytularny przypadkiem dorównać do 8 m (najlepszy wynik 8,23 m 182,76 kg, i obszar 71,12 cm.) Osobniki hodowane w Polsce sporadycznie przekraczają 5 m (samice).
Pożywienie
Głównie ssaki - myszy, szczury, króliki, aż po mniejsze ssaki parzystokopytne (w naturze), jednakże nie gardzi także ptactwem. Ogólnie zjada większa część zwierząt, które uda mu się pochwycić. Na wolności atakuje i np. młode antylopy.
Biotop
Mokradła
Uwagi
Gatunek zabezpieczony międzynarodową konwencją CITES zaś odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej. Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody wymaga rejestracji.
Przypisy
p • d • e
Rodziny węży (Serpentes)
Scolecophidia: ociemkowate • ślepuchowate • węże nitkowate
Alethinophidia: cylindrowcowate • tarczogonowate • tęczowcowate • brodawkowcowate • dusicielowate • Anomochilidae • gleboryjcowate • Bolyeriidae • cylindrowężowate • połozowate • pytoniakowate • boaszkowate • zdradnicowate • żmijowate
Kategorie: Gatunki o podwyższonym ryzyku wyginięcia • Dusiciele • Gady Azji • TerrarystykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Anolis kubański
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
zauropsydy
Podgromada
diapsydy
Nadrząd
lepidozaury
Rząd
łuskonośne
Podrząd
Iguania
Rodzina
długonogwanowate
Rodzaj
Anolis
Gatunek
anolis kubański
Nazwa systematyczna
Anolis equestris
Merrem, 1820
Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons
Anolis kubański, anolis rycerzyk (Anolis equestris) – jakość średniej wielkości jaszczurki z rodziny Polychrotidae.
Spis treści
//
Wymiary
Anolis kubański osiąga rozciągłość 35-50 cm i wagę wokół 0,5 kg. Żyje zwykle 8-10 lat.
Występowanie
Naturalnym obszarem występowania tego gatunku jest Kuba, niemniej introdukowany zaadaptował się również na Florydzie.
Opis
Anolis kubański to najogromniejszy oficjał rodzaju Anolis – jest zwierzęciem o smukłej sylwetce, całkiem długich kończynach z palcami, zakończonymi małymi, ostrymi pazurami zaś poprzecznie żeberkowanymi poduszeczkami, umożliwiającymi mu chodzenie po pionowych powierzchniach. Jedną z gildia charakterystycznych anolisów jest występowanie na podgardlu skórnego worka, kto jaszczurka (tak bywa samiec) być może pewnie nadmuchiwać. U wielu gatunków (np. u anolisa zielonego) jest on wyraźnie ubarwiony. Gady te, jednakowo kiedy kameleony, są zdolne do zmiany ubarwienia.
Ekologia
Anolis kubański zajmuje różne środowiska – zarówno samotne drzewa sawann, podczas gdy i górskie lasy, w których dochodzi do wysokości 1100 m n.p.m. Jest to bydlę spokojne, choć nadzwyczaj terytorialne. Za dnia poluje na owady, stanowiące dużą część jego diety, a również pisklęta, małe ptaki i niewielkie jaszczurki – często inne gatunki z rodzaju Anolis. Żywi się niemniej przede wszystkim owocami i liśćmi. Na anolisy polują głównie nadrzewne węże i ptaki drapieżne.
Rozmnażanie
Okres godowy rozpoczyna się w kwietniu czy też maju. Ubarwienie jaszczurek staje się w tamtym czasie w wyższym stopniu intensywne. Samiec nadyma podgardle, unosi głowę i wykonuje nią ruchy w kształcie ósemki. Samica odpowiada mu podobnym zachowaniem. Po zakończeniu godów samica zakopuje w ziemi do 20 jaj o długości 1,5-2 cm. W czasie trzymiesięcznej inkubacji jądra powiększają swoje proporcja dwu- bądź trzykroć. Dorosłe nie opiekują się gniazdem ani młodymi. Małe jaszczurki w pierwszej chwili są nieco ruchliwe, acz żwawo rozpoczynają samodzielne życie.
Hodowla
Anolisy kubańskie są dosyć często hodowane w terrariach.
Gorączka: 25-30°C, po nocy 22-25°C.
Wilgoć: 60-80%.
Posiłek: Świerszcze, szarańcza, karaluchy, małe myszy.
Łączenie: Rzekotka nowogwinejska (Litoria caerulea), ropucha azjatycka (Bufo melanosticus), felsuma madagaskarska (Phelsuma madagascariensis).
Uwagi: Niespokojny anolis kubański przypadkiem niezwykle trwale ugryźć.
Bibliografia
Kategorie: Długonogwanowate • Terrarystyka
Pyton skalny
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Podrząd
węże
Rodzina
dusiciele
Podrodzina
pytony
Rodzaj
Python
Gatunek
pyton skalny
Nazwa systematyczna
Python sebae
(Gmelin, 1788)
Wystawa zdjęć w Wikimedia Commons
Pyton skalny (Python sebae) - wąż z rodziny dusicieli, najogromniejszy wąż Afryki.
Spis treści
//
Występowanie
Zamieszkuje Afrykę centralną, i południową. Od suchych, trawiastych stepów, przez sawanny, do terenów kamienistych i lasów galenowych, nie występuje w wilgotnych dżunglach.
Wygląd
Pyton skalny posiada dużą, szeroką głowę mięso ma krępe i masywne. Przy fizycznym względem nie różnią się od azjatyckich krewnych, takich podczas gdy : pyton siatkowy, azaliż birmański. Nie są właśnie masywne podczas gdy pytony birmańskie, ani racja długie kiedy pytony siatkowane. Nie stanowią rzadkości samice o długości 5,5 m i o masie dochodzącej 100kg. Okazjonalnie zaś przekraczają 6m długości. Maksymalna średnica nie jest do końca zanana uważa się, iż być może dojrzewać do 7,6 m, niemniej były doniesienia o osobniku, kto mierzył aż 9,80 m.Duże osobniki w naturze spotykane są co chwila rzadziej ze względu na ingerencje człowieka w otoczenie naturalne tych pytonów. Ubarwienie jest z reguły brązowe, szarawe, przepis cętkowany w odcieniach szarych, brązowych i czarnych. Ubarwienie bez zarzutu maskuje tego wielkiego pytona w afrykańskiej sawannie.
Wielkość
Pyton skalny statystycznie osiąga 5 - 5,5 metra w przypadku samic, 4 - 4,5 metra w przypadku samców. O ile bractwo przy uwagę podejście masy do długości to najsilniejszy z pytonów. Potężne umięśnienie wąż ów wykorzystuje do polowania na duże ssaki, takie kiedy antylopy impala, ważące do 70 kg. Jako że gęstość zaludnienia w jego środowisku jest mała - trochę jest myszy, szczurów, azali drobiu. Jedna impala ewentualnie 2-3 małpy w każdym calu wystarczają, by pełnoletni pyton skalny przeżył rok kalendarzowy. Ewolucja tych pytonów nie jest właśnie mocny, podczas gdy azjatyckich krewnych, rośnie wolniej, dojrzewa później. Samice są masywniejsze, o wiele większe od samców. Posiadają również krótszy chwost i mniejsze pazury odbytowe.
Pożywienie
Opiera się płeć słaba na wszystkim co pyton jest wstanie wtranżolić. Wszystkie dusiciele jadają co zdołają wykluczyć i przełknąć. Pyton skalny jest w stanie spożyć mało co każde potwór, jakie zabije,gdyż niedaleko połykaniu wymiar zdaje nie mieć znaczenia. Zdarza się mu połykanie właśnie wielkiej ofiary, że po jej pożarciu wąż nie jest w stanie zakradać się, co prowadzi do nieuniknionej śmierci w promieniach afrykańskiego słońca.
Kategorie: Dusiciele • Gady Afryki • Terrarystyka
Gekon scynkowy
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Rodzina
gekonowate
Rodzaj
Teratoscincus
Gatunek
gekon scynkowy
Nazwa systematyczna
Teratoscincus scincus
(Schlegel, 1858)
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Gekon scynkowy, scynkogekon środkowoazjatycki (Teratoscincus scincus) - klasa jaszczurki z rodziny gekonowatych.
Spis treści
//
Wygląd
Nieduży gekon osiągający rozciągłość do 10 cm. Pióra duża, krępa. Chwost sprawny z nietypowym układem łusek. Oczy posiadają ruchome powieki. Łapy bez przylg, zakończone pazurkami. Ubarwienie ciała zmienia się z wiekiem gada. Młode są brązowe, z poprzecznymi żółtymi pręgami. Z wiekiem gekon staje się niezupełnie kompletny żółty.
Rozciągłość występowania
Zamieszkuje tereny suche - półpustynie i stepy. Jest dozwolone go spotykać na obszarze Wyżyny Irańskiej, od Iranu w poprzek , Pakistan, do południowego Kazachstanu i zachodnich Chin. Prowadzi nocny zwyczaj życia.
Pożywienie
W naturze żywią się pająkami, dużymi owadami, małymi gryzoniami. W trakcie hodowli wskazane jest podczas gdy najobficiej urozmaicać dary nieba. (np, ćmy, muchy, koniki polne). Wypada pomnieć, iż owady z odłowu mogą dźwigać pasożyty, bakterie, grzyby azaliż roztocza.
Terrarium
Terrarium nie musi być wysokie. Zaś musi być wentylowane. Optymalne część 60/50/60 cm (długość/głębokość/wysokość) Im większe tym w wyższym stopniu komfortowo będą się czuły. Słomianka grzewcza ewentualnie kamienie podgrzewane. Jak uwaga najlepiej traktować włókno kokosowe. Musi dysponować nieco kryjówek.
Bibliografia
Maluta Aleksandra, Stefański Roman, Gekony Uprawa i choroby
Kategorie: Gekonowate • Terrarystyka
Ptasznik zdobiony
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
stawonogi
Podtyp
szczękoczułkowce
Gromada
pajęczaki
Rząd
pająki
Rodzina
ptasznikowate
Rodzaj
Poecilotheria
Gatunek
ptasznik zdobiony
Nazwa systematyczna
Poecilotheria ornata
(Pocock, 1899)
Ptasznik zdobny (Poecilotheria ornata) - ptasznik nadrzewny, występujący w rejonach górskich Sri Lanki. Jakość ów kiedy i pozostałość pająków z rodzaju Poecilotheria jest pięknie ubarwiony. Od spodu na kończynach pająka są widoczne żółte ornamenty, a z góry przeważają kolory od czarnego do szarego, na odwłoku jest widomy ornament w kształcie zygzaku z białymi konturami. Pająk ów dorasta do 6-8 cm ciała i do 25 cm z odnóżami,uznany jest za największego przedstawiciela swojego gatunku Poecilotheri. Jest niesłychanie szybkim i akuratnie skaczącym pająkiem zdolnym co więcej do lotu ślizgowego (swoją drogą kiedy gros nadrzewnych ptaszników). Pająk, choć nie wyczesuje włosków parzących, za to dysponuje niesłychanie silnym jadem i jest wojowniczy. Z kokonu, kto składa samica wylęga się od 80 do 160 nimf. Jego pożywienie jest wielce zróżnicowany zaczynając od świerszczy i innych owadów przechodząc przez różnego typu małe gady, płazy, kończąc na małych ptakach i ssakach takich kiedy myszy. Jest to ptasznik całkowicie nie polecany na rzecz początkujących hodowców. Uchodzi za w najwyższym stopniu jadowitego przedstawiciela swojej rodziny. Dymorfizm seksualny zaczyna być wyraźny naokoło 6-7 wylinki.
Linki zewnętrzne
Kategorie: Ptasznikowate • TerrarystykaUkryta kategoria: Zalążki artykułów
Pyton zielony
Systematyka
Domena
eukarioty
Królestwo
zwierzęta
Typ
strunowce
Podtyp
kręgowce
Gromada
gady
Rząd
łuskonośne
Podrząd
węże
Rodzina
dusiciele
Podrodzina
pytony
Rodzaj
Morelia
Gatunek
pyton zielony
Nazwa systematyczna
Morelia viridis
(Schlegel, 1872)
Stan prawny ochronny
Kategoria zagrożenia (CzKGZ)
EX
EW
CR
EN
VU
NT
LC
Kategoria: niższego ryzyka
Pinakoteka zdjęć w Wikimedia Commons
Pyton dolec (Morelia viridis) - wąż z rodziny dusicieli podrodziny pytonów.
Opis
Średniej wielkości dusiciel o zielonym ubarwieniu.
Wymiary
ok. 120-190 cm, max ok. 250 cm
Biotop
Wąż nadrzewny; zamieszkuje dżungle
Pożywienie
gryzonie: króliki, myszy, szczury, chomiki
Zachowanie
Aktywny w nocy.
Rozmnażanie
Gody w okresie zimowym, po 70-90 dniach od kopulacji samica składa moszna, statystycznie od 12 do 24, potem przystępuje do inkubacji, która trwa średnio 45 do 55 dni.
Występowanie
Papua-Nowa Gwinea, Półwysep Jork a okoliczne wyspy.
Uwagi
Gatunek zabezpieczony międzynarodową konwencją CITES tudzież odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej. Zgodnie z ustawą o ochronie przyrody wymaga rejestracji.
Jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem, na Papui Nowej Gwinei, poluje sie na niego na rzecz skór.
Kategorie: Dusiciele • Gady Azji • Terrarystyka
.gif){kind=link}
